Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα poesia. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα poesia. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2020

https://www.envivlio.com/krk013148 


«Χαϊκού»

Ελένη Αναστασοπούλου

Εκδόσεις Θράκα

​

Τα χαϊκού αποτελούν τη μικρότερη μορφή ποίησης στον κόσμο. Έλκουν την καταγωγή τους από την Ιαπωνία, όπου εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα και αποτελούν μία παραδοσιακή ποιητική φόρμα, που διακρίνεται από τρεις στίχους, συνολικά 17 συλλαβών. Τα χαϊκού χρησιμοποιούνται για να συλλάβουν τη μοναδικότητα της στιγμής, διατηρώντας τη στο χρόνο, όπως συμβαίνει και στην τέχνη της φωτογραφίας, αναδεικνύοντας μέσα από τους σύντομους στίχους τους τη μαγευτική ομορφιά της Φύσης.

Στις μέρες μας, στην εποχή της φλυαρίας που διανύουμε, τα χαϊκού αποτελούν μία τολμηρή θα έλεγα ποιητική φόρμα για τους δημιουργούς κι αυτό γιατί χρειάζεται να συμπυκνώσουν τις σκέψεις τους μέσα σε τρεις στίχους, προσδίδοντας στο ποίημά τους τόσο την απαραίτητη εικονοποιία, όσο και το απαραίτητο εσωτερικό βάθος, που θα πυροδοτήσει τη σκέψη του εκάστοτε αναγνώστη.

Η πολυγραφότατη πεζογράφος, κυρίως παιδικών βιβλίων, Ελένη Αναστασοπούλου τολμά να αναμετρηθεί με την τέχνη των χαϊκού στο ποιητικό της ντεμπούτο, που κυκλοφορεί από τις λαρισαϊκές εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, με τίτλο «ΧΑΪΚΟΥ». Πρόκειται για μία ποιητική συλλογή, που χωρά πραγματικά στην παλάμη σου, γεγονός ευχάριστο γιατί μπορείς να την κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου, γιατί η ποίηση άλλωστε βρίσκεται παντού και διαβάζεται παντού!

Προσωπικά, διάβασα την παρούσα ποιητική συλλογή με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αρκετές φορές. Η επανάληψη νομίζω συνέβαλε καθοριστικά στην άντληση όλο και μεγαλύτερης απόλαυσης. Κάθε φορά που διψούσα για λίγη ομορφιά, για λίγη ποίηση άνοιγα το βιβλίο της κυρίας Αναστασοπούλου και οι γλαφυρές εικόνες τις οποίες χτίζει επιτυχώς με τους στίχους της, με κατέκλυζαν.

Η ποιητική συλλογή είναι διαιρεμένη σε τέσσερις ενότητες, όσες φυσικά και οι εποχές του χρόνου. Η ποιήτρια ακολουθεί τον κύκλο ζωής της Φύσης, τον οποίο και μας παρουσιάζει μέσα από τα χαϊκού της. Η ελπίδα της γέννησης που κουβαλά η Άνοιξη, η γαλήνη της ακύμαντης θάλασσας το Καλοκαίρι, η επικείμενη φθορά του Χρόνου που έρχεται κάθε Φθινόπωρο, το αναπόδραστο του θανάτου, που σηματοδοτεί η εμφάνιση του Χειμώνα περνούν μέσα από τα χαϊκού της ποιήτριας, τα οποία δημιουργούν μία αλυσιδωτή πορεία, συνυφαίνοντας έναν τέλειο κύκλο, αυτό της Ζωής!

Η κυρία Αναστασοπούλου διαχειρίζεται έξυπνα τους συμβολισμούς που της παρέχει απλόχερα η Φύση και ο κύκλος ζωή που ακολουθεί για να σπείρει σκέψεις και να προβληματίσει. Συγκεκριμένα, τα χαϊκού της ποιήτριας διέπονται άλλοτε από αφοπλιστική ειλικρίνεια με την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τους στίχους της, να είναι ξάστερη και εξαιρετικά επώδυνη, και άλλοτε από την απαραίτητη ελλειπτικότητα που χρειάζονται οι στίχοι, για να γίνουν αινιγματικοί και να γεννήσουν την ανάγκη στον αναγνώστη να βουτήξει μέσα στις εικόνες που συνθέτει η ποιήτρια, αναζητώντας πίσω από τις λέξεις της, τα νοήματα που κρύβονται.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τα χαϊκού της κυρίας Αναστασοπούλου θεωρώ πως εκείνα που διέπονται από την άκρατη εξομολογητική διάθεση των παθιασμένων εραστών, των απελπισμένα ερωτευμένων, εκεινά τα χαϊκού που διατρέχονται από μία ανεπιτήδευτη ρομαντική διάθεση, είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση και έχουν την πιο επιβλητική παρουσία στις σελίδες της συλλογής. Για αυτό θα ήθελα να κλείσω παραθέτοντας μερικά από αυτά.  

Πώς να αντέξω 
Χωρίς εσένα φως μου  
Τόση άνοιξη     

Το πεφταστέρι
Θα λέει θα σε αγαπώ   
Μέχρι να σβήσω          

Είσαι η βροχή  
Στο χώμα το σπαρμένο 
Είμαι ο σπόρος 

Μία νιφάδα     
Στα ματόκλαδα σου, να!           
Εκεί ας λιώσω

 

Τα χαϊκού αποτελούν τη μικρότερη μορφή ποίησης στον κόσμο. Έλκουν την καταγωγή τους από την Ιαπωνία, όπου εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα και αποτελούν μία παραδοσιακή ποιητική φόρμα, που διακρίνεται από τρεις στίχους, συνολικά 17 συλλαβών. Τα χαϊκού χρησιμοποιούνται για να συλλάβουν τη μοναδικότητα της στιγμής, διατηρώντας τη στο χρόνο, όπως συμβαίνει και στην τέχνη της φωτογραφίας, αναδεικνύοντας μέσα από τους σύντομους στίχους τους τη μαγευτική ομορφιά της Φύσης.

Στις μέρες μας, στην εποχή της φλυαρίας που διανύουμε, τα χαϊκού αποτελούν μία τολμηρή θα έλεγα ποιητική φόρμα για τους δημιουργούς κι αυτό γιατί χρειάζεται να συμπυκνώσουν τις σκέψεις τους μέσα σε τρεις στίχους, προσδίδοντας στο ποίημά τους τόσο την απαραίτητη εικονοποιία, όσο και το απαραίτητο εσωτερικό βάθος, που θα πυροδοτήσει τη σκέψη του εκάστοτε αναγνώστη.

Η πολυγραφότατη πεζογράφος, κυρίως παιδικών βιβλίων, Ελένη Αναστασοπούλου τολμά να αναμετρηθεί με την τέχνη των χαϊκού στο ποιητικό της ντεμπούτο, που κυκλοφορεί από τις λαρισαϊκές εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, με τίτλο «ΧΑΪΚΟΥ». Πρόκειται για μία ποιητική συλλογή, που χωρά πραγματικά στην παλάμη σου, γεγονός ευχάριστο γιατί μπορείς να την κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου, γιατί η ποίηση άλλωστε βρίσκεται παντού και διαβάζεται παντού!

Προσωπικά, διάβασα την παρούσα ποιητική συλλογή με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αρκετές φορές. Η επανάληψη νομίζω συνέβαλε καθοριστικά στην άντληση όλο και μεγαλύτερης απόλαυσης. Κάθε φορά που διψούσα για λίγη ομορφιά, για λίγη ποίηση άνοιγα το βιβλίο της κυρίας Αναστασοπούλου και οι γλαφυρές εικόνες τις οποίες χτίζει επιτυχώς με τους στίχους της, με κατέκλυζαν.

Η ποιητική συλλογή είναι διαιρεμένη σε τέσσερις ενότητες, όσες φυσικά και οι εποχές του χρόνου. Η ποιήτρια ακολουθεί τον κύκλο ζωής της Φύσης, τον οποίο και μας παρουσιάζει μέσα από τα χαϊκού της. Η ελπίδα της γέννησης που κουβαλά η Άνοιξη, η γαλήνη της ακύμαντης θάλασσας το Καλοκαίρι, η επικείμενη φθορά του Χρόνου που έρχεται κάθε Φθινόπωρο, το αναπόδραστο του θανάτου, που σηματοδοτεί η εμφάνιση του Χειμώνα περνούν μέσα από τα χαϊκού της ποιήτριας, τα οποία δημιουργούν μία αλυσιδωτή πορεία, συνυφαίνοντας έναν τέλειο κύκλο, αυτό της Ζωής!

Η κυρία Αναστασοπούλου διαχειρίζεται έξυπνα τους συμβολισμούς που της παρέχει απλόχερα η Φύση και ο κύκλος ζωή που ακολουθεί για να σπείρει σκέψεις και να προβληματίσει. Συγκεκριμένα, τα χαϊκού της ποιήτριας διέπονται άλλοτε από αφοπλιστική ειλικρίνεια με την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τους στίχους της, να είναι ξάστερη και εξαιρετικά επώδυνη, και άλλοτε από την απαραίτητη ελλειπτικότητα που χρειάζονται οι στίχοι, για να γίνουν αινιγματικοί και να γεννήσουν την ανάγκη στον αναγνώστη να βουτήξει μέσα στις εικόνες που συνθέτει η ποιήτρια, αναζητώντας πίσω από τις λέξεις της, τα νοήματα που κρύβονται.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τα χαϊκού της κυρίας Αναστασοπούλου θεωρώ πως εκείνα που διέπονται από την άκρατη εξομολογητική διάθεση των παθιασμένων εραστών, των απελπισμένα ερωτευμένων, εκεινά τα χαϊκού που διατρέχονται από μία ανεπιτήδευτη ρομαντική διάθεση, είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση και έχουν την πιο επιβλητική παρουσία στις σελίδες της συλλογής. Για αυτό θα ήθελα να κλείσω παραθέτοντας μερικά από αυτά.  

Πώς να αντέξω 
Χωρίς εσένα φως μου  
Τόση άνοιξη     

Το πεφταστέρι
Θα λέει θα σε αγαπώ   
Μέχρι να σβήσω          

Είσαι η βροχή  
Στο χώμα το σπαρμένο 
Είμαι ο σπόρος 

Μία νιφάδα     
Στα ματόκλαδα σου, να!           
Εκεί ας λιώσω

https://www.onlarissa.gr/2020/06/25/tin-proti-tis-poiitiki-syllogi-chaikoy-paroysiase-i-eleni-anastasopoyloy-foto/

 

Σε μια προσεγμένη εκδήλωση που έλαβε χώρα στο «Φρούριο» στη Λάρισα, η συγγραφέας Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Χαϊκού».

Η συλλογή κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις «Θράκα». Για το βιβλίο μίλησαν η φιλόλογος Βάγια Γαλιού και ο ποιητής Αντώνης Ψάλτης, ενώ ποιήματα διάβασαν η ηθοποιός Χρυσούλα Χρήστου και η ίδια η συγγραφέας.

Την συγγραφέα τίμησε με την παρουσία του αρκετός κόσμος, ενώ η κ. Αναστασοπούλου υπέγραψε πολλά αντίτυπα του βιβλίου της.

https://www.larissapress.gr/2020/06/26/eleni-anastasopoulou-ta-chaikou-mou-video/ 

 Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Φρούριο της Λάρισας η Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε χθες βράδυ το τελευταίο της βιβλίο, τα δικά της ΧΑΪΚΟΥ, στην προσπάθεια της να εκφράσει σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς.

 

 

 

http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/ 

 


Του Αντώνη Ψάλτη*

 ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Χαϊκού, εκδόσεις Θράκα, Λάρισα 2020 

 Το τι είναι και πώς γράφεται ένα ποίημα χαϊκού είναι γνωστό σε πολλούς. Όπως γνωστό είναι ότι το χαϊκού είναι το ποίημα που γοήτευσε εντέλει όλη την υφήλιο και χιλιάδες ποιητές. Το ποιητικό ντεμπούτο (το συγγραφικό έγινε πριν αρκετά χρόνια) της Ελένης Αναστασοπούλου είναι ένα κομψό, μικρόσχημο βιβλίο ανάλογο των ιαπωνικής φόρμας ποιημάτων. Ένα βιβλίο τσέπης που σου επιτρέπει να ανατρέχεις στις σελίδες του κάθε στιγμή για μια ανάσα διαφυγής. 

Αποτελείται από 4 ενότητες, που αντιστοιχούν στις 4 εποχές του έτους. Οι 3 περιέχουν 22 ποιήματα (η άνοιξη έχει 20 χαϊκού και 2 τάνκα, πρώιμη μορφή χαϊκού), ενώ ο χειμώνας 21, άρα ένα λιγότερο. Μήπως επειδή ο χειμώνας είναι η μικρότερη εποχή του χρόνου στην νοτιοανατολική μεσόγειο; Το βιβλίο ξεκινάει με την άνοιξη και το πρώτο ποίημα αναφέρεται στην «ασυγκράτητη» άνοιξη. Όντως έτσι είναι, αν δεν είναι ασυγκράτητη η άνοιξη, η εποχή της ερωτικής αφύπνισης, τότε ποια είναι; Ασυγκράτητα επιθετικά και ερωτικά ξεκινάει το βιβλίο της η Αναστασοπούλου, άρα και αισιόδοξα στοιχηματίζει κανείς. Αντίστοιχα, το τελευταίο ποίημα του βιβλίου απ’ την ενότητα του χειμώνα αναφέρεται στον έρωτα, σαν να συμβαίνει ένας κύκλος αρχής και τέλους μέσα στον οποίο περικλείονται όλα τα άλλα ποιήματα. 

Το πρώτο ποίημα από την εποχή της άνοιξης είναι γενικότερα μια εισαγωγή στην εποχή, γι’ αυτό και στερείται του μεμονωμένου στιγμιαίου γεγονότος, όμως μετά, σε όλα τα υπόλοιπα χαϊκού, έχουμε την αποτύπωση της στιγμής, χαρακτηριστικό της γραφής των χαϊκού. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τις άλλες εποχές. Όταν όμως η Αναστασοπούλου αποφασίσει με ιδιαίτερη δύναμη και προσοχή να σπάσει τους αυστηρούς κανόνες θα μας δώσει και πολιτικά χαϊκού, πράγμα σπάνιο, όπως αυτό με το οποίο τελειώνει το καλοκαίρι και αυτό με το οποίο ξεκινάει το φθινόπωρο. Σε όλη την έκταση του βιβλίου, τα πουλιά, τα δέντρα, τα αστέρια, το φεγγάρι, ο ήλιος, το φως, το αμπέλι, η θάλασσα, ο έρωτας διαπερνούν τα ποιήματα.

 Θα τολμήσω να πω ότι το βιβλίο της Αναστασοπούλου είναι ένα ψηφιδωτό μεσογειακού χαϊκού. Επίσης στο βιβλίο βρίσκουμε αρκετά συχνά και το δεύτερο πρόσωπο, στο οποίο απευθύνεται ερωτικά η ποιήτρια. Μάλιστα αυτή την ανάγκη συντροφικότητας την βλέπουμε εντονότερα στην τελευταία ενότητα, στην εποχή του χειμώνα. Ποιος ξέρει; Αν την άνοιξη ασυγκράτητα ερωτευόμαστε, τον χειμώνα έχουμε εντονότερη την ανάγκη του άλλου δίπλα μας; Μήπως επίσης με την σειρά που μας παραθέτει η Αναστασοπούλου τις εποχές, από την άνοιξη στον χειμώνα, είναι σαν να μας δίνει και αλληγορικά τις εποχές της ζωής του ανθρώπου; Παρόμοια ερωτήματα γεννιούνται στο μυαλό του αναγνώστη καθώς διαβάζει και ξαναδιαβάζει το βιβλίο. 

Σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με μια γλυκανάλατη ερωτική ποίηση, ούτε με μία ψευτορομαντική θέαση της φύσης. Προφανώς είμαστε πολύ μακριά από τον 16ο γιαπωνέζικο αιώνα, και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς, αφού όπως και να γίνει είναι εντελώς διαφορετική η δική μας νοοτροπία, αλλά η Αναστασοπούλου όταν εκθειάζει το μεγαλείο και την ομορφιά της φύσης το πράττει με μία ποιητική ματιά, η οποία ματιά –η Αναστασοπούλου συχνά αποστασιοποιείται ως πρόσωπο και δίνει προτεραιότητα στην ποιητική ματιά– στοχάζεται την φύση, την δύναμή της, τον έρωτα, και την θέση του ανθρώπου (όχι όμως ανθρωποκεντρικά) μέσα στο σύμπαν που μας παρουσιάζει. Την έκδοση συμπληρώνουν τα εξαιρετικά σχέδια του εικαστικού Νίκου Παπαδόπουλου. Τα λιτά σχέδιά του είναι σύνολα στιγμών και είναι απόλυτα εναρμονισμένα με τον χαρακτήρα των χαϊκού, που απαρτίζεται από τη δύναμη της στιγμής και την λιτότητα της έκφρασης. 

 *Ο Αντώνης Ψάλτης είναι ποιητής

Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2014

Σύννεφα- Νuvole-Nubes-Clouds







Σύννεφα από
βαμβάκι στον ουρανό.
Θε μου, τι βάρος!

Nuvole di  
cotone nel cielo.
Mio Dio, che peso! 
                                                           
Nubes de  
algodón en el cielo
Dios mío qué peso!

Clouds of  
cotton in the sky.   
My God what weight!

Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

H υποκλιση - L' inchino


H υποκλιση δεν ειναι παντα δειγμα υποτελειας / ο περήφανος δεν υποκλινεται, παρα μονο στον Ερωτα / γιατι ο Έρωτας θελει ταπεινοτητα... υποκλινομαι στην Ομορφια του

L' inchino non e sempre indice di sottomissione / l' orgoglioso non inchina ecceto nel Eros / perché l' Eros vuole umiltà ... mi inchino alla Sua bellezza.

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

Ζήτησα ενα ποίημα - Ho chiesto una poesia


Ζήτησα ενα ποίημα

οταν τα ποιήματα τελειώνουν
έρχεται η βροχή και
κομματιάζει στις κορφές
"την κόλαση που φέρνουμε μέσα μας"
σε σταγόνες.
Λοιπόν ποιά αράχνη θα υφάνει τα κομμάτια;


Ho chiesto una poesia

Quando le poesie finiscono
arriva la pioggia  

si fa a pezzi alle cime
"L'inferno che portiamo dentro di noi"
goccia a goccia.
Così chi ragno tesse i pezzi?
 


ζήτησα απο ένα φίλο
να μου διαβάσει ένα ποίημα
μου είπε "τέλειωσαν τα ποιήματα"
Ηταν ποιητής
ζήτησα απο έναν άλλο φίλο
να μου διαβάσει ένα ποίημα
και μου έγραψε ένα
Ηταν "αγράμματος"

Η ποίηση και οι φίλοι δεν τελειώνουν ποτέ, ευτυχώς

ho chiesto di un amico 
leggemi una poesia
mi ha detto "poesie sono finite"  

Era un poeta
ha chiesto di un altro amico 

leggermi me una poesia  
e ha scritto un
E 'stato "analfabeta"


La poesia e i amici non finiscono mai, felicemente

ΥΓ. "την κόλαση που φέρνουμε μέσα μας" Β. Μαγιακόφσκι, Το φλάουτο των σπονδύλων.
P. S. "L'inferno che portiamo dentro di noi"V. Majakovskij, Il flauto di vertebre.

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

τι σημασία έχει - cosa importa



Tι σημασία έχει

εσυ χιονίζεις
εγω βρέχω
κι αν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα
τι σημασία έχει;
αφού βυζάξαμε τα ίδιο σύννεφο
αφού νυχτωσε
και τα μάτια μας συναντιούνται
πάλι στον ιδιο
ορίζοντα

 
Cosa importa
 
tu stai nevicando
I sto piovendo
anche se non parliamo la stessa lingua
cosa importa? 

mentre avemo succhiato la stessa nube
mentre la notte sta venendo
ed i nostri occhi si incontrano
di nuove nello stesso
orizzonte

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

Το πλιάτσικο ήταν - Il saccheggio era.


Το πλιάτσικο ήταν.

Δεν διέλυσε

η βροχή
τα χρώματα
δεν σκόρπισε
ο αέρας
τ' αρώματα
Το πλιάτσικο ήταν.

Απο τότε
ανθίζω αγκάθια και καρπίζω πληγές



Il saccheggio era.

Non scioglie 

la pioggia  
i colori  
non sparge 

l' aria  
i profumi  
Il saccheggio era.
 

Da allora in poi  
fiorisco spine e fruttifico ferite.