https://www.envivlio.com/krk013148 

«Χαϊκού»

Ελένη Αναστασοπούλου

Εκδόσεις Θράκα

​

Τα χαϊκού αποτελούν τη μικρότερη μορφή ποίησης στον κόσμο. Έλκουν την καταγωγή τους από την Ιαπωνία, όπου εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα και αποτελούν μία παραδοσιακή ποιητική φόρμα, που διακρίνεται από τρεις στίχους, συνολικά 17 συλλαβών. Τα χαϊκού χρησιμοποιούνται για να συλλάβουν τη μοναδικότητα της στιγμής, διατηρώντας τη στο χρόνο, όπως συμβαίνει και στην τέχνη της φωτογραφίας, αναδεικνύοντας μέσα από τους σύντομους στίχους τους τη μαγευτική ομορφιά της Φύσης.

Στις μέρες μας, στην εποχή της φλυαρίας που διανύουμε, τα χαϊκού αποτελούν μία τολμηρή θα έλεγα ποιητική φόρμα για τους δημιουργούς κι αυτό γιατί χρειάζεται να συμπυκνώσουν τις σκέψεις τους μέσα σε τρεις στίχους, προσδίδοντας στο ποίημά τους τόσο την απαραίτητη εικονοποιία, όσο και το απαραίτητο εσωτερικό βάθος, που θα πυροδοτήσει τη σκέψη του εκάστοτε αναγνώστη.

Η πολυγραφότατη πεζογράφος, κυρίως παιδικών βιβλίων, Ελένη Αναστασοπούλου τολμά να αναμετρηθεί με την τέχνη των χαϊκού στο ποιητικό της ντεμπούτο, που κυκλοφορεί από τις λαρισαϊκές εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, με τίτλο «ΧΑΪΚΟΥ». Πρόκειται για μία ποιητική συλλογή, που χωρά πραγματικά στην παλάμη σου, γεγονός ευχάριστο γιατί μπορείς να την κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου, γιατί η ποίηση άλλωστε βρίσκεται παντού και διαβάζεται παντού!

Προσωπικά, διάβασα την παρούσα ποιητική συλλογή με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αρκετές φορές. Η επανάληψη νομίζω συνέβαλε καθοριστικά στην άντληση όλο και μεγαλύτερης απόλαυσης. Κάθε φορά που διψούσα για λίγη ομορφιά, για λίγη ποίηση άνοιγα το βιβλίο της κυρίας Αναστασοπούλου και οι γλαφυρές εικόνες τις οποίες χτίζει επιτυχώς με τους στίχους της, με κατέκλυζαν.

Η ποιητική συλλογή είναι διαιρεμένη σε τέσσερις ενότητες, όσες φυσικά και οι εποχές του χρόνου. Η ποιήτρια ακολουθεί τον κύκλο ζωής της Φύσης, τον οποίο και μας παρουσιάζει μέσα από τα χαϊκού της. Η ελπίδα της γέννησης που κουβαλά η Άνοιξη, η γαλήνη της ακύμαντης θάλασσας το Καλοκαίρι, η επικείμενη φθορά του Χρόνου που έρχεται κάθε Φθινόπωρο, το αναπόδραστο του θανάτου, που σηματοδοτεί η εμφάνιση του Χειμώνα περνούν μέσα από τα χαϊκού της ποιήτριας, τα οποία δημιουργούν μία αλυσιδωτή πορεία, συνυφαίνοντας έναν τέλειο κύκλο, αυτό της Ζωής!

Η κυρία Αναστασοπούλου διαχειρίζεται έξυπνα τους συμβολισμούς που της παρέχει απλόχερα η Φύση και ο κύκλος ζωή που ακολουθεί για να σπείρει σκέψεις και να προβληματίσει. Συγκεκριμένα, τα χαϊκού της ποιήτριας διέπονται άλλοτε από αφοπλιστική ειλικρίνεια με την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τους στίχους της, να είναι ξάστερη και εξαιρετικά επώδυνη, και άλλοτε από την απαραίτητη ελλειπτικότητα που χρειάζονται οι στίχοι, για να γίνουν αινιγματικοί και να γεννήσουν την ανάγκη στον αναγνώστη να βουτήξει μέσα στις εικόνες που συνθέτει η ποιήτρια, αναζητώντας πίσω από τις λέξεις της, τα νοήματα που κρύβονται.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τα χαϊκού της κυρίας Αναστασοπούλου θεωρώ πως εκείνα που διέπονται από την άκρατη εξομολογητική διάθεση των παθιασμένων εραστών, των απελπισμένα ερωτευμένων, εκεινά τα χαϊκού που διατρέχονται από μία ανεπιτήδευτη ρομαντική διάθεση, είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση και έχουν την πιο επιβλητική παρουσία στις σελίδες της συλλογής. Για αυτό θα ήθελα να κλείσω παραθέτοντας μερικά από αυτά.  

Πώς να αντέξω 
Χωρίς εσένα φως μου  
Τόση άνοιξη     

Το πεφταστέρι
Θα λέει θα σε αγαπώ   
Μέχρι να σβήσω          

Είσαι η βροχή  
Στο χώμα το σπαρμένο 
Είμαι ο σπόρος 

Μία νιφάδα     
Στα ματόκλαδα σου, να!           
Εκεί ας λιώσω

 

Τα χαϊκού αποτελούν τη μικρότερη μορφή ποίησης στον κόσμο. Έλκουν την καταγωγή τους από την Ιαπωνία, όπου εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα και αποτελούν μία παραδοσιακή ποιητική φόρμα, που διακρίνεται από τρεις στίχους, συνολικά 17 συλλαβών. Τα χαϊκού χρησιμοποιούνται για να συλλάβουν τη μοναδικότητα της στιγμής, διατηρώντας τη στο χρόνο, όπως συμβαίνει και στην τέχνη της φωτογραφίας, αναδεικνύοντας μέσα από τους σύντομους στίχους τους τη μαγευτική ομορφιά της Φύσης.

Στις μέρες μας, στην εποχή της φλυαρίας που διανύουμε, τα χαϊκού αποτελούν μία τολμηρή θα έλεγα ποιητική φόρμα για τους δημιουργούς κι αυτό γιατί χρειάζεται να συμπυκνώσουν τις σκέψεις τους μέσα σε τρεις στίχους, προσδίδοντας στο ποίημά τους τόσο την απαραίτητη εικονοποιία, όσο και το απαραίτητο εσωτερικό βάθος, που θα πυροδοτήσει τη σκέψη του εκάστοτε αναγνώστη.

Η πολυγραφότατη πεζογράφος, κυρίως παιδικών βιβλίων, Ελένη Αναστασοπούλου τολμά να αναμετρηθεί με την τέχνη των χαϊκού στο ποιητικό της ντεμπούτο, που κυκλοφορεί από τις λαρισαϊκές εκδόσεις ΘΡΑΚΑ, με τίτλο «ΧΑΪΚΟΥ». Πρόκειται για μία ποιητική συλλογή, που χωρά πραγματικά στην παλάμη σου, γεγονός ευχάριστο γιατί μπορείς να την κουβαλάς πάντα και παντού μαζί σου, γιατί η ποίηση άλλωστε βρίσκεται παντού και διαβάζεται παντού!

Προσωπικά, διάβασα την παρούσα ποιητική συλλογή με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αρκετές φορές. Η επανάληψη νομίζω συνέβαλε καθοριστικά στην άντληση όλο και μεγαλύτερης απόλαυσης. Κάθε φορά που διψούσα για λίγη ομορφιά, για λίγη ποίηση άνοιγα το βιβλίο της κυρίας Αναστασοπούλου και οι γλαφυρές εικόνες τις οποίες χτίζει επιτυχώς με τους στίχους της, με κατέκλυζαν.

Η ποιητική συλλογή είναι διαιρεμένη σε τέσσερις ενότητες, όσες φυσικά και οι εποχές του χρόνου. Η ποιήτρια ακολουθεί τον κύκλο ζωής της Φύσης, τον οποίο και μας παρουσιάζει μέσα από τα χαϊκού της. Η ελπίδα της γέννησης που κουβαλά η Άνοιξη, η γαλήνη της ακύμαντης θάλασσας το Καλοκαίρι, η επικείμενη φθορά του Χρόνου που έρχεται κάθε Φθινόπωρο, το αναπόδραστο του θανάτου, που σηματοδοτεί η εμφάνιση του Χειμώνα περνούν μέσα από τα χαϊκού της ποιήτριας, τα οποία δημιουργούν μία αλυσιδωτή πορεία, συνυφαίνοντας έναν τέλειο κύκλο, αυτό της Ζωής!

Η κυρία Αναστασοπούλου διαχειρίζεται έξυπνα τους συμβολισμούς που της παρέχει απλόχερα η Φύση και ο κύκλος ζωή που ακολουθεί για να σπείρει σκέψεις και να προβληματίσει. Συγκεκριμένα, τα χαϊκού της ποιήτριας διέπονται άλλοτε από αφοπλιστική ειλικρίνεια με την αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τους στίχους της, να είναι ξάστερη και εξαιρετικά επώδυνη, και άλλοτε από την απαραίτητη ελλειπτικότητα που χρειάζονται οι στίχοι, για να γίνουν αινιγματικοί και να γεννήσουν την ανάγκη στον αναγνώστη να βουτήξει μέσα στις εικόνες που συνθέτει η ποιήτρια, αναζητώντας πίσω από τις λέξεις της, τα νοήματα που κρύβονται.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τα χαϊκού της κυρίας Αναστασοπούλου θεωρώ πως εκείνα που διέπονται από την άκρατη εξομολογητική διάθεση των παθιασμένων εραστών, των απελπισμένα ερωτευμένων, εκεινά τα χαϊκού που διατρέχονται από μία ανεπιτήδευτη ρομαντική διάθεση, είναι αυτά που κλέβουν την παράσταση και έχουν την πιο επιβλητική παρουσία στις σελίδες της συλλογής. Για αυτό θα ήθελα να κλείσω παραθέτοντας μερικά από αυτά.  

Πώς να αντέξω 
Χωρίς εσένα φως μου  
Τόση άνοιξη     

Το πεφταστέρι
Θα λέει θα σε αγαπώ   
Μέχρι να σβήσω          

Είσαι η βροχή  
Στο χώμα το σπαρμένο 
Είμαι ο σπόρος 

Μία νιφάδα     
Στα ματόκλαδα σου, να!           
Εκεί ας λιώσω

https://www.onlarissa.gr/2020/06/25/tin-proti-tis-poiitiki-syllogi-chaikoy-paroysiase-i-eleni-anastasopoyloy-foto/

 

Σε μια προσεγμένη εκδήλωση που έλαβε χώρα στο «Φρούριο» στη Λάρισα, η συγγραφέας Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Χαϊκού».

Η συλλογή κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις «Θράκα». Για το βιβλίο μίλησαν η φιλόλογος Βάγια Γαλιού και ο ποιητής Αντώνης Ψάλτης, ενώ ποιήματα διάβασαν η ηθοποιός Χρυσούλα Χρήστου και η ίδια η συγγραφέας.

Την συγγραφέα τίμησε με την παρουσία του αρκετός κόσμος, ενώ η κ. Αναστασοπούλου υπέγραψε πολλά αντίτυπα του βιβλίου της.

https://www.larissapress.gr/2020/06/26/eleni-anastasopoulou-ta-chaikou-mou-video/ 

 Σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Φρούριο της Λάρισας η Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε χθες βράδυ το τελευταίο της βιβλίο, τα δικά της ΧΑΪΚΟΥ, στην προσπάθεια της να εκφράσει σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς.

 

 

https://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/263878-%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%AE.html 

 Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή... 

ΤΟΝΙΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ «Ε» Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ «ΦΡΟΥΡΙΟ» - ΤΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑ, ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Δημοσίευση: 24 Ιουν 2020 21:05 Πολιτισμός Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή... 

Συνέντευξη στον Θανάση Αραμπατζή «Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή. Κι επειδή η ουσία της ζωής μας μετριέται με στιγμές, με τα χαϊκού έμαθα τον τρόπο να μην χάνω την ουσία. Έμαθα ν’ αποστασιοποιούμαι από τα βαρίδια του χθες...» τονίζει σήμερα σε συνέντευξή της στην «Ε» η συγγραφέας Ελένη Αναστασοπούλου.

 Η κ. Αναστασοπούλου με αφορμή την παρουσίαση του νέου της βιβλίου με τίτλο «Χαϊκού», που θα γίνει αύριο Πέμπτη στις 8 μ.μ. στο κέντρο «Φρούριο», μιλάει για το τι τη γοήτευσε σ’ αυτό το ιδιαίτερο ποιητικό είδος, το νέο της παραμύθι «Κίκα και Ρίκα», το πώς καταφέρνει να κουβαλάει... πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη, αλλά και για την εθελοντική της δράση στην Αφρική.

 Η Ελένη Αναστασοπούλου ως πρώην περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στην εφαρμοζόμενη πολιτική στην εκπαίδευση τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο λέγοντας ότι «Στον εκπαιδευτικό τομέα, το τοπικό επίπεδο αντανακλά τις κεντρικές επιλογές του Υπουργείου Παιδείας. Αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές της στο θέμα της εκπαίδευσης κατάφερε να κάνει κάτι σπάνιο: Ένωσε όλους τους εκπαιδευτικούς, ανεξαρτήτως συνδικαλιστικών παρατάξεων, κάτω από το ίδιο αίτημα: όχι στο αναχρονιστικό νομοσχέδιο!». 

 • Κυρία Αναστασοπούλου, γιατί χαϊκού; Τι σας γοήτευσε σ’ αυτό το είδος; - 

Είναι πολλά αυτά που με γοητεύουν... Κατ’ αρχάς ήταν η πρόκληση να περιγράψει κανείς σε μόλις 17 συλλαβές, μια εικόνα και ταυτόχρονα να συμπεριλάβει μία ιδέα ή ένα συναίσθημα. Στη συνέχεια, η εκφραστική λιτότητα και η ταυτόχρονη νοηματική περιεκτικότητα αποτέλεσε για εμένα πεδίο γλωσσικής αλλά και πνευματικής άσκησης. Ακόμη και αυτές τις συμβάσεις στις οποίες υπόκεινται τα χαϊκού, αντί να με περιορίσουν, με προκάλεσαν να ξεπεράσω προσωπικά όρια και να νιώσω μια δημιουργική ελευθερία έκφρασης. Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή. Κι επειδή η ουσία της ζωής μας μετριέται με στιγμές, με τα χαϊκού έμαθα τον τρόπο να μην χάνω την ουσία. Έμαθα ν’ αποστασιοποιούμαι από τα βαρίδια του χθες, την αγωνία του αύριο και να ζω το παρόν.

 • Μιλήστε μας λίγο για το νέο σας βιβλίο... 

- Αυτό το μικρό, αλλά γεμάτο στιγμές/αστραπές, βιβλίο προέκυψε μετά από διαλογή ανάμεσα σε δεκάδες άλλα χαϊκού που έχω γράψει κατά καιρούς. Τα χαϊκού, όπως κι εγώ έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση. Νιώθω δομικό της στοιχείο, όπως όλοι οι άνθρωποι εξάλλου, και την παρατηρώ συνειδητά και εκ των έσω. Έτσι όταν σε ένα φυσικό τοπίο έβλεπα να αντανακλώνται σκέψεις ή συναισθήματά μου αμέσως το κατέγραφα. Ειδικά όταν ο χρόνος μου, εξαιτίας των πολλών υποχρεώσεων, ήταν πιεσμένος, όπως τα τέσσερα χρόνια της θητείας μου ως περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας και δεν είχα την πολυτέλεια της προσωπικής διαφυγής, η φύση έκανε για μένα αυτό που δεν έκανα εγώ. Μιλούσε και με εξέφραζε. Αυτές τις στιγμές κατέγραψα και θυμάμαι, για καθένα από τα ποιήματα, πότε, πού και πώς ένιωθα όταν τα έγραψα. Αν τα χαϊκού μου καταφέρουν να αγγίξουν τους αναγνώστες ή να δώσουν τη δυνατότητα να αναδυθούν δικές τους, μύχιες σκέψεις και συναισθήματα, τότε θα μπορώ να πω ότι άξιζε η έκδοση. Θερμές ευχαριστίες στις εκδόσεις «Θράκα» που καθιερώθηκαν πανελλαδικά πλέον με τη σπουδαία δουλειά που κάνουν και στους σημαντικούς στο είδος τους Βάγια Γαλιού, φιλόλογο, Αντώνη Ψάλτη, δικηγόρο-ποιητή και Χρυσούλα Χρήστου, ηθοποιό που θα μιλήσουν γι’ αυτό στην πρώτη του παρουσίαση, αύριο Πέμπτη στο Φρούριο. ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

• Παράλληλα, μόλις λίγες ημέρες πριν εκδώσατε κι ένα παιδικό παραμύθι. Θέλετε να μας μιλήσετε και γι’ αυτό το βιβλίο σας; - 

Η ιδέα γι’ αυτό το παραμύθι προέκυψε κατά τη διάρκεια του υποχρεωτικού εγκλεισμού εξαιτίας της πανδημίας του covid-19. Είναι αλήθεια ότι γράφτηκαν πολλά κείμενα για τον κορονοϊό και όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά. Ωστόσο, δεν ήθελα ούτε και μπήκα στον πειρασμό να γράψω κάτι γι’ αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες, όσο τουλάχιστον τις βιώναμε. Ίσως αργότερα όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός... Η ιδέα ήρθε από την εκδότριά μου και με έπεισε να προσπαθήσω να γράψω κάτι διαχρονικό, χρήσιμο για τα παιδιά και τους γονείς. Έτσι λοιπόν προέκυψε το παραμύθι με τίτλο «Κίκα και Ρίκα: με σαπούνι και νερό πλένουμε χεράκια κι αντίο μικροβιάκια» από τις εκδόσεις Διάπλους. Είναι μία γάτα κι ένα κοριτσάκι που ανακαλύπτουν την αξία του πλυσίματος των χεριών. Με χιούμορ και χωρίς «δασκαλίστικο» ύφος ευελπιστούν ότι θα πείσουν όλα τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Να σου πω ότι είναι η πρώτη φορά που έγραψα κάτι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Συνήθως παιδεύω πάρα πολύ τα γραπτά μου. Γράφω πολύ αλλά σβήνω ακόμη περισσότερο. Μ’ αυτό το παραμύθι ξενύχτησα αρκετά, έκανα τη νύχτα μέρα και θαρρώ ότι βγήκε αξιοπρεπές, διασκεδαστικό και σέβεται τους αναγνώστες, παιδιά και ενήλικες. 

 • Χαϊκού, βιβλία για παιδιά, σχολείο, το τρίτο μεταπτυχιακό, εθελοντική δράση... Αλήθεια πώς τα προλαβαίνετε όλα; 

- Όταν κάποιος έχει πολλά πράγματα να κάνει, οργανώνει καλύτερα τον χρόνο του. Είναι αυτό που έλεγα πιο πριν, μέσα από τους περιορισμούς, απελευθερώνεσαι. Τα χαϊκού είναι υπόθεση χρόνων. Για τα παιδικά βιβλία εκτός από τις τρέχουσες συνθήκες και αφορμές, υπάρχει ένα τεράστιο απόθεμα ιδεών και καταγραφών από τα χρόνια που ήμουν στην τάξη, τα οποία κατά καιρούς επεξεργάζομαι. Φέτος το σχολείο ήταν λειψό εξαιτίας της πανδημίας. Και ξέρετε, πιο πολύ με ενόχλησε ο καταναγκασμός του εγκλεισμού και όχι αυτός καθ’ αυτός ο κατ’ οίκον περιορισμός. Ισα-ίσα βρήκα χρόνο να τελειώσω μισοαρχινισμένα βιβλία, να γράψω πιο πολύ, ν’ αθληθώ ...εξάλλου όσο αγαπώ να βρίσκομαι ανάμεσα στους ανθρώπους άλλο τόσο επιδιώκω τη μοναχικότητα. Το μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο μού ανοίγει έναν νέο κόσμο για εξερεύνηση, αφού νιώθω ότι μετά από 30 και πλέον χρόνια υπηρεσίας και πολύτιμης εμπειρίας στην εκπαίδευση, έχω δώσει το μέγιστο των επιστημονικών και φυσικών δυνατοτήτων μου, ως δασκάλα τάξης, σχολική σύμβουλος και περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης. Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής. Δεν επιδέχεται κανένα καταναγκασμό, απλά υπάρχει ως στοιχείο της προσωπικότητας και ενεργοποιείται σε δεδομένες συνθήκες ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

 • Ως πρώην περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης, πώς κρίνετε την πολιτική στην εκπαίδευση, εκπαιδευτικό και διοικητικό τομέα, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε τοπικό;

 - Στον εκπαιδευτικό τομέα, το τοπικό επίπεδο αντανακλά τις κεντρικές επιλογές του Υπουργείου Παιδείας. Αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές της στο θέμα της εκπαίδευσης κατάφερε να κάνει κάτι σπάνιο: Ένωσε όλους τους εκπαιδευτικούς, ανεξαρτήτως συνδικαλιστικών παρατάξεων, κάτω από το ίδιο αίτημα: όχι στο αναχρονιστικό νομοσχέδιο! Διότι είναι αλήθεια ότι αυτό το νομοσχέδιο κάνει πολλά βήματα πίσω. Από πού ν’ αρχίσει κανείς! Χαρακτηρισμός διαγωγής, λες και το σχολείο υπάρχει για να χαρακτηρίζει και όχι να διαμορφώνει τα παιδιά! Εξυπακούεται ότι αν υπάρχουν παιδιά με κακή διαγωγή τότε μεγάλη ευθύνη φέρει το σχολείο που στάθηκε ανίκανο να τα βοηθήσει. Κάποτε «χαρακτήριζαν» τους πολιτικά αντιφρονούντες... Αύξηση αριθμού εξεταζόμενων μαθημάτων: σχολείο εξετασιοκεντρικό που ξεχνάει την ολόπλευρη ανάπτυξη του μαθητή/ εφήβου, κάνει το Λύκειο (κυρίως) προπαρασκευαστικό κέντρο και κόφτη για μαθητές που προέρχονται από αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Κατάργηση της Κοινωνιολογίας, μείωση ανθρωπιστικών μαθημάτων και βιολογίας, κατάργηση καλλιτεχνικής παιδείας, αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και αύξηση των ωρών των Θρησκευτικών... Δείτε τι κάνει η Φινλανδία και θεωρείται το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο και βάλτε ακριβώς στον αντίποδα αυτό που πάει να γίνει στη χώρα μας. Στο διοικητικό πεδίο, εξαρτάται από το αν ο/η κατέχων/ ουσα τη θέση, θεωρεί τη διοίκηση θέση προσωπικής ευθύνης και ηθικής ή φορέα άσκησης εξουσίας. Από αυτό, εν πολλοίς, καθορίζεται το στυλ διοίκησης και η προσήλωση στις αρχές της δημοκρατίας, της συνεργασίας και της συμμετοχής, με τον άνθρωπο στο κέντρο και τον σεβασμό στη νομοθεσία. Ειδικά η δημόσια εκπαίδευση χρειάζεται υπεράσπιση, γι’ αυτό και είμαι από τα ιδρυτικά μέλη του Δικτύου για την Υπεράσπιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης με μέλη από όλους τους χώρους της εκπαίδευσης, από την Α’/Βάθμια έως το Πανεπιστήμιο. 

 • Λένε πως όποιος πάει στην Αφρική, την ερωτεύεται και ξαναπάει. Εσείς έχετε πάει ήδη τρεις φορές, είναι στα σχέδιά σας η επιστροφή εκεί; 

-Αν και αποφεύγω να κάνω μακροχρόνια σχέδια, ξέρω ότι θα ‘ρθει η στιγμή που η ανάγκη μου να πάω ξανά στην Αφρική θα είναι επιτακτική. Είναι αυτές οι αγκαλιές των παιδιών, τα λαμπερά μάτια, η χαρά του παιχνιδιού... πλέον οι συναισθηματικοί δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να μπορώ να τους αγνοήσω. • Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια; - Μάλλον διοχετεύω όλη μου τη φαντασία για να δημιουργήσω τους χαρακτήρες των βιβλίων μου και αδυνατώ να με φανταστώ σε 10 χρόνια. Εξάλλου είπαμε ότι ζούμε το παρόν. Όσο για το μέλλον αν είναι να ’ρθει, θε να ’ρθει, αλλιώς... θα το φέρουμε εμείς.

 

http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/ 

 

Του Αντώνη Ψάλτη*

 ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Χαϊκού, εκδόσεις Θράκα, Λάρισα 2020 

 Το τι είναι και πώς γράφεται ένα ποίημα χαϊκού είναι γνωστό σε πολλούς. Όπως γνωστό είναι ότι το χαϊκού είναι το ποίημα που γοήτευσε εντέλει όλη την υφήλιο και χιλιάδες ποιητές. Το ποιητικό ντεμπούτο (το συγγραφικό έγινε πριν αρκετά χρόνια) της Ελένης Αναστασοπούλου είναι ένα κομψό, μικρόσχημο βιβλίο ανάλογο των ιαπωνικής φόρμας ποιημάτων. Ένα βιβλίο τσέπης που σου επιτρέπει να ανατρέχεις στις σελίδες του κάθε στιγμή για μια ανάσα διαφυγής. 

Αποτελείται από 4 ενότητες, που αντιστοιχούν στις 4 εποχές του έτους. Οι 3 περιέχουν 22 ποιήματα (η άνοιξη έχει 20 χαϊκού και 2 τάνκα, πρώιμη μορφή χαϊκού), ενώ ο χειμώνας 21, άρα ένα λιγότερο. Μήπως επειδή ο χειμώνας είναι η μικρότερη εποχή του χρόνου στην νοτιοανατολική μεσόγειο; Το βιβλίο ξεκινάει με την άνοιξη και το πρώτο ποίημα αναφέρεται στην «ασυγκράτητη» άνοιξη. Όντως έτσι είναι, αν δεν είναι ασυγκράτητη η άνοιξη, η εποχή της ερωτικής αφύπνισης, τότε ποια είναι; Ασυγκράτητα επιθετικά και ερωτικά ξεκινάει το βιβλίο της η Αναστασοπούλου, άρα και αισιόδοξα στοιχηματίζει κανείς. Αντίστοιχα, το τελευταίο ποίημα του βιβλίου απ’ την ενότητα του χειμώνα αναφέρεται στον έρωτα, σαν να συμβαίνει ένας κύκλος αρχής και τέλους μέσα στον οποίο περικλείονται όλα τα άλλα ποιήματα. 

Το πρώτο ποίημα από την εποχή της άνοιξης είναι γενικότερα μια εισαγωγή στην εποχή, γι’ αυτό και στερείται του μεμονωμένου στιγμιαίου γεγονότος, όμως μετά, σε όλα τα υπόλοιπα χαϊκού, έχουμε την αποτύπωση της στιγμής, χαρακτηριστικό της γραφής των χαϊκού. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τις άλλες εποχές. Όταν όμως η Αναστασοπούλου αποφασίσει με ιδιαίτερη δύναμη και προσοχή να σπάσει τους αυστηρούς κανόνες θα μας δώσει και πολιτικά χαϊκού, πράγμα σπάνιο, όπως αυτό με το οποίο τελειώνει το καλοκαίρι και αυτό με το οποίο ξεκινάει το φθινόπωρο. Σε όλη την έκταση του βιβλίου, τα πουλιά, τα δέντρα, τα αστέρια, το φεγγάρι, ο ήλιος, το φως, το αμπέλι, η θάλασσα, ο έρωτας διαπερνούν τα ποιήματα.

 Θα τολμήσω να πω ότι το βιβλίο της Αναστασοπούλου είναι ένα ψηφιδωτό μεσογειακού χαϊκού. Επίσης στο βιβλίο βρίσκουμε αρκετά συχνά και το δεύτερο πρόσωπο, στο οποίο απευθύνεται ερωτικά η ποιήτρια. Μάλιστα αυτή την ανάγκη συντροφικότητας την βλέπουμε εντονότερα στην τελευταία ενότητα, στην εποχή του χειμώνα. Ποιος ξέρει; Αν την άνοιξη ασυγκράτητα ερωτευόμαστε, τον χειμώνα έχουμε εντονότερη την ανάγκη του άλλου δίπλα μας; Μήπως επίσης με την σειρά που μας παραθέτει η Αναστασοπούλου τις εποχές, από την άνοιξη στον χειμώνα, είναι σαν να μας δίνει και αλληγορικά τις εποχές της ζωής του ανθρώπου; Παρόμοια ερωτήματα γεννιούνται στο μυαλό του αναγνώστη καθώς διαβάζει και ξαναδιαβάζει το βιβλίο. 

Σε κάθε περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με μια γλυκανάλατη ερωτική ποίηση, ούτε με μία ψευτορομαντική θέαση της φύσης. Προφανώς είμαστε πολύ μακριά από τον 16ο γιαπωνέζικο αιώνα, και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αλλιώς, αφού όπως και να γίνει είναι εντελώς διαφορετική η δική μας νοοτροπία, αλλά η Αναστασοπούλου όταν εκθειάζει το μεγαλείο και την ομορφιά της φύσης το πράττει με μία ποιητική ματιά, η οποία ματιά –η Αναστασοπούλου συχνά αποστασιοποιείται ως πρόσωπο και δίνει προτεραιότητα στην ποιητική ματιά– στοχάζεται την φύση, την δύναμή της, τον έρωτα, και την θέση του ανθρώπου (όχι όμως ανθρωποκεντρικά) μέσα στο σύμπαν που μας παρουσιάζει. Την έκδοση συμπληρώνουν τα εξαιρετικά σχέδια του εικαστικού Νίκου Παπαδόπουλου. Τα λιτά σχέδιά του είναι σύνολα στιγμών και είναι απόλυτα εναρμονισμένα με τον χαρακτήρα των χαϊκού, που απαρτίζεται από τη δύναμη της στιγμής και την λιτότητα της έκφρασης. 

 *Ο Αντώνης Ψάλτης είναι ποιητής

ΜΟΡΑ

rafal olbinski

powerofh.wordpress.com

Sammy Charmine

Μαύρος ουρανός

Μου πλάκωσε το στηθος

Είναι η Μορμώ;

΄Η μήπως είν’ η Μόρα

Η Σλάβα ερωμένη;

Σήμερα 24/4/16 οι πρώτες σελίδες της Μόρας

Αγκυρα 10/10/15

 











Αθώο αίμα
θυσία στο άδικο.
Αμνοί του Αλλάχ.

Ιφιγένειες
για ένα πουκάμισο
αδειανό, τζάνεμ

Sangue assolto
sacriffizi di torto
agnelli di Allah

Ifigenie
per una camicia
vuota, tzanem

Ο Φάουστ και το Φθινόπωρο Il Faust e l' Autunno

Faust-Φάουστ

Μην περιμένεις                       Non aspettare 

να δεις το Φθινόπωρο             vedere l' autunno
κοίτα τη φθορά                        vedi l' usura     

Το αειθαλές                             Il sempreverde
της αιώνιας νιότης                  dell' eterna gioventu
ζήτημα ψυχής                          e' dell' anima

Τα ξερά φύλλα                         Le foglie secche                         

το επιβεβαιώνουν.                   lo fanno conosciutto .

Το απείκασμα                           il risultato                                           

είναι η μαρτυρία.                    E' la testimonianza

Μήπως το μαρτύριο;              Forse il martirio?

.

Λαϊκές φωνές
ξύπνησαν τη μέρα.
Βλήτα , λάπατα

κι άλλα είδη εποχής
φύκια και μεταξωτά...

Χελιδόνι-Rondine-Swallow

Σαν χελιδόνι
ανάμεσα στ΄αγκάθια.
Ν' αποδημήσω;

Come una rondine
tra le spine.  
Μigrare?

Like a swallow
among the thorns.  
Be migrated?

Σύννεφα- Νuvole-Nubes-Clouds

Σύννεφα από

βαμβάκι στον ουρανό.

Θε μου, τι βάρος!

Nuvole di  

cotone nel cielo.

Mio Dio, che peso! 

                                                           

Nubes de  

algodón en el cielo

Dios mío qué peso!

Clouds of  

cotton in the sky.   

My God what weight!

Πέντε χαϊκού και μια σκέψη

Πέντε χαϊκού και μια σκέψη

σε ποιό σύννεφο
κρέμασες καρδούλα μου
τον ήλιο; Βρέχει.

στη ρευστοτητα
των αντανακλασεων
χαθηκα, παλι...

 έσβησ' η νυχτα
έλα να μοιραστούμε
τα σκοτάδια

δεν την αντέχω
τόση Ανοιξη χωρίς
εσένα φως μου

το όνομά σου
σκάλλισα στο φύλλο.Το
πήρε το νερό 

ηρθες σαν ευαγγελισμος
απο τοτε
ερχεσαι σαν ναι
φεύγεις σαν οχι

Ανοιξιάτικη μελαγχολία - Melanconia della primavera

Η φωτογραφία είναι λεπτομέρεια απο το Μνημειο Εβράιων Μαρτυρων Κατοχής στη Λάρισα
La foto è un dettaglio del Μonumento degli Ebrei  Martiri in Larissa

Ενα χαϊκού για τη μελαγχολία της Ανοιξης
 
δεν την αντέχω
τόση Ανοιξη χωρίς
εσένα φως μου

Un haiku per la malinconia della primavera

non la sopporto 
tanta primavera senza
te, mia luce