https://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/263878-%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%AE.html 

 Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή... 

ΤΟΝΙΖΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ «Ε» Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ «ΦΡΟΥΡΙΟ» - ΤΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΧΕΔΙΑ, ΤΗΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Δημοσίευση: 24 Ιουν 2020 21:05 Πολιτισμός Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή... 

Συνέντευξη στον Θανάση Αραμπατζή «Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή. Κι επειδή η ουσία της ζωής μας μετριέται με στιγμές, με τα χαϊκού έμαθα τον τρόπο να μην χάνω την ουσία. Έμαθα ν’ αποστασιοποιούμαι από τα βαρίδια του χθες...» τονίζει σήμερα σε συνέντευξή της στην «Ε» η συγγραφέας Ελένη Αναστασοπούλου.

 Η κ. Αναστασοπούλου με αφορμή την παρουσίαση του νέου της βιβλίου με τίτλο «Χαϊκού», που θα γίνει αύριο Πέμπτη στις 8 μ.μ. στο κέντρο «Φρούριο», μιλάει για το τι τη γοήτευσε σ’ αυτό το ιδιαίτερο ποιητικό είδος, το νέο της παραμύθι «Κίκα και Ρίκα», το πώς καταφέρνει να κουβαλάει... πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη, αλλά και για την εθελοντική της δράση στην Αφρική.

 Η Ελένη Αναστασοπούλου ως πρώην περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στην εφαρμοζόμενη πολιτική στην εκπαίδευση τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο λέγοντας ότι «Στον εκπαιδευτικό τομέα, το τοπικό επίπεδο αντανακλά τις κεντρικές επιλογές του Υπουργείου Παιδείας. Αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές της στο θέμα της εκπαίδευσης κατάφερε να κάνει κάτι σπάνιο: Ένωσε όλους τους εκπαιδευτικούς, ανεξαρτήτως συνδικαλιστικών παρατάξεων, κάτω από το ίδιο αίτημα: όχι στο αναχρονιστικό νομοσχέδιο!». 

 • Κυρία Αναστασοπούλου, γιατί χαϊκού; Τι σας γοήτευσε σ’ αυτό το είδος; - 

Είναι πολλά αυτά που με γοητεύουν... Κατ’ αρχάς ήταν η πρόκληση να περιγράψει κανείς σε μόλις 17 συλλαβές, μια εικόνα και ταυτόχρονα να συμπεριλάβει μία ιδέα ή ένα συναίσθημα. Στη συνέχεια, η εκφραστική λιτότητα και η ταυτόχρονη νοηματική περιεκτικότητα αποτέλεσε για εμένα πεδίο γλωσσικής αλλά και πνευματικής άσκησης. Ακόμη και αυτές τις συμβάσεις στις οποίες υπόκεινται τα χαϊκού, αντί να με περιορίσουν, με προκάλεσαν να ξεπεράσω προσωπικά όρια και να νιώσω μια δημιουργική ελευθερία έκφρασης. Τα χαϊκού είναι η εμπειρία να ζεις τη στιγμή. Κι επειδή η ουσία της ζωής μας μετριέται με στιγμές, με τα χαϊκού έμαθα τον τρόπο να μην χάνω την ουσία. Έμαθα ν’ αποστασιοποιούμαι από τα βαρίδια του χθες, την αγωνία του αύριο και να ζω το παρόν.

 • Μιλήστε μας λίγο για το νέο σας βιβλίο... 

- Αυτό το μικρό, αλλά γεμάτο στιγμές/αστραπές, βιβλίο προέκυψε μετά από διαλογή ανάμεσα σε δεκάδες άλλα χαϊκού που έχω γράψει κατά καιρούς. Τα χαϊκού, όπως κι εγώ έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση. Νιώθω δομικό της στοιχείο, όπως όλοι οι άνθρωποι εξάλλου, και την παρατηρώ συνειδητά και εκ των έσω. Έτσι όταν σε ένα φυσικό τοπίο έβλεπα να αντανακλώνται σκέψεις ή συναισθήματά μου αμέσως το κατέγραφα. Ειδικά όταν ο χρόνος μου, εξαιτίας των πολλών υποχρεώσεων, ήταν πιεσμένος, όπως τα τέσσερα χρόνια της θητείας μου ως περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας και δεν είχα την πολυτέλεια της προσωπικής διαφυγής, η φύση έκανε για μένα αυτό που δεν έκανα εγώ. Μιλούσε και με εξέφραζε. Αυτές τις στιγμές κατέγραψα και θυμάμαι, για καθένα από τα ποιήματα, πότε, πού και πώς ένιωθα όταν τα έγραψα. Αν τα χαϊκού μου καταφέρουν να αγγίξουν τους αναγνώστες ή να δώσουν τη δυνατότητα να αναδυθούν δικές τους, μύχιες σκέψεις και συναισθήματα, τότε θα μπορώ να πω ότι άξιζε η έκδοση. Θερμές ευχαριστίες στις εκδόσεις «Θράκα» που καθιερώθηκαν πανελλαδικά πλέον με τη σπουδαία δουλειά που κάνουν και στους σημαντικούς στο είδος τους Βάγια Γαλιού, φιλόλογο, Αντώνη Ψάλτη, δικηγόρο-ποιητή και Χρυσούλα Χρήστου, ηθοποιό που θα μιλήσουν γι’ αυτό στην πρώτη του παρουσίαση, αύριο Πέμπτη στο Φρούριο. ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

• Παράλληλα, μόλις λίγες ημέρες πριν εκδώσατε κι ένα παιδικό παραμύθι. Θέλετε να μας μιλήσετε και γι’ αυτό το βιβλίο σας; - 

Η ιδέα γι’ αυτό το παραμύθι προέκυψε κατά τη διάρκεια του υποχρεωτικού εγκλεισμού εξαιτίας της πανδημίας του covid-19. Είναι αλήθεια ότι γράφτηκαν πολλά κείμενα για τον κορονοϊό και όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά. Ωστόσο, δεν ήθελα ούτε και μπήκα στον πειρασμό να γράψω κάτι γι’ αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες, όσο τουλάχιστον τις βιώναμε. Ίσως αργότερα όταν κατακαθίσει ο κουρνιαχτός... Η ιδέα ήρθε από την εκδότριά μου και με έπεισε να προσπαθήσω να γράψω κάτι διαχρονικό, χρήσιμο για τα παιδιά και τους γονείς. Έτσι λοιπόν προέκυψε το παραμύθι με τίτλο «Κίκα και Ρίκα: με σαπούνι και νερό πλένουμε χεράκια κι αντίο μικροβιάκια» από τις εκδόσεις Διάπλους. Είναι μία γάτα κι ένα κοριτσάκι που ανακαλύπτουν την αξία του πλυσίματος των χεριών. Με χιούμορ και χωρίς «δασκαλίστικο» ύφος ευελπιστούν ότι θα πείσουν όλα τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Να σου πω ότι είναι η πρώτη φορά που έγραψα κάτι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Συνήθως παιδεύω πάρα πολύ τα γραπτά μου. Γράφω πολύ αλλά σβήνω ακόμη περισσότερο. Μ’ αυτό το παραμύθι ξενύχτησα αρκετά, έκανα τη νύχτα μέρα και θαρρώ ότι βγήκε αξιοπρεπές, διασκεδαστικό και σέβεται τους αναγνώστες, παιδιά και ενήλικες. 

 • Χαϊκού, βιβλία για παιδιά, σχολείο, το τρίτο μεταπτυχιακό, εθελοντική δράση... Αλήθεια πώς τα προλαβαίνετε όλα; 

- Όταν κάποιος έχει πολλά πράγματα να κάνει, οργανώνει καλύτερα τον χρόνο του. Είναι αυτό που έλεγα πιο πριν, μέσα από τους περιορισμούς, απελευθερώνεσαι. Τα χαϊκού είναι υπόθεση χρόνων. Για τα παιδικά βιβλία εκτός από τις τρέχουσες συνθήκες και αφορμές, υπάρχει ένα τεράστιο απόθεμα ιδεών και καταγραφών από τα χρόνια που ήμουν στην τάξη, τα οποία κατά καιρούς επεξεργάζομαι. Φέτος το σχολείο ήταν λειψό εξαιτίας της πανδημίας. Και ξέρετε, πιο πολύ με ενόχλησε ο καταναγκασμός του εγκλεισμού και όχι αυτός καθ’ αυτός ο κατ’ οίκον περιορισμός. Ισα-ίσα βρήκα χρόνο να τελειώσω μισοαρχινισμένα βιβλία, να γράψω πιο πολύ, ν’ αθληθώ ...εξάλλου όσο αγαπώ να βρίσκομαι ανάμεσα στους ανθρώπους άλλο τόσο επιδιώκω τη μοναχικότητα. Το μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο μού ανοίγει έναν νέο κόσμο για εξερεύνηση, αφού νιώθω ότι μετά από 30 και πλέον χρόνια υπηρεσίας και πολύτιμης εμπειρίας στην εκπαίδευση, έχω δώσει το μέγιστο των επιστημονικών και φυσικών δυνατοτήτων μου, ως δασκάλα τάξης, σχολική σύμβουλος και περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης. Ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής. Δεν επιδέχεται κανένα καταναγκασμό, απλά υπάρχει ως στοιχείο της προσωπικότητας και ενεργοποιείται σε δεδομένες συνθήκες ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

 • Ως πρώην περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης, πώς κρίνετε την πολιτική στην εκπαίδευση, εκπαιδευτικό και διοικητικό τομέα, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε τοπικό;

 - Στον εκπαιδευτικό τομέα, το τοπικό επίπεδο αντανακλά τις κεντρικές επιλογές του Υπουργείου Παιδείας. Αυτή η κυβέρνηση με τις επιλογές της στο θέμα της εκπαίδευσης κατάφερε να κάνει κάτι σπάνιο: Ένωσε όλους τους εκπαιδευτικούς, ανεξαρτήτως συνδικαλιστικών παρατάξεων, κάτω από το ίδιο αίτημα: όχι στο αναχρονιστικό νομοσχέδιο! Διότι είναι αλήθεια ότι αυτό το νομοσχέδιο κάνει πολλά βήματα πίσω. Από πού ν’ αρχίσει κανείς! Χαρακτηρισμός διαγωγής, λες και το σχολείο υπάρχει για να χαρακτηρίζει και όχι να διαμορφώνει τα παιδιά! Εξυπακούεται ότι αν υπάρχουν παιδιά με κακή διαγωγή τότε μεγάλη ευθύνη φέρει το σχολείο που στάθηκε ανίκανο να τα βοηθήσει. Κάποτε «χαρακτήριζαν» τους πολιτικά αντιφρονούντες... Αύξηση αριθμού εξεταζόμενων μαθημάτων: σχολείο εξετασιοκεντρικό που ξεχνάει την ολόπλευρη ανάπτυξη του μαθητή/ εφήβου, κάνει το Λύκειο (κυρίως) προπαρασκευαστικό κέντρο και κόφτη για μαθητές που προέρχονται από αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Κατάργηση της Κοινωνιολογίας, μείωση ανθρωπιστικών μαθημάτων και βιολογίας, κατάργηση καλλιτεχνικής παιδείας, αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και αύξηση των ωρών των Θρησκευτικών... Δείτε τι κάνει η Φινλανδία και θεωρείται το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο και βάλτε ακριβώς στον αντίποδα αυτό που πάει να γίνει στη χώρα μας. Στο διοικητικό πεδίο, εξαρτάται από το αν ο/η κατέχων/ ουσα τη θέση, θεωρεί τη διοίκηση θέση προσωπικής ευθύνης και ηθικής ή φορέα άσκησης εξουσίας. Από αυτό, εν πολλοίς, καθορίζεται το στυλ διοίκησης και η προσήλωση στις αρχές της δημοκρατίας, της συνεργασίας και της συμμετοχής, με τον άνθρωπο στο κέντρο και τον σεβασμό στη νομοθεσία. Ειδικά η δημόσια εκπαίδευση χρειάζεται υπεράσπιση, γι’ αυτό και είμαι από τα ιδρυτικά μέλη του Δικτύου για την Υπεράσπιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης με μέλη από όλους τους χώρους της εκπαίδευσης, από την Α’/Βάθμια έως το Πανεπιστήμιο. 

 • Λένε πως όποιος πάει στην Αφρική, την ερωτεύεται και ξαναπάει. Εσείς έχετε πάει ήδη τρεις φορές, είναι στα σχέδιά σας η επιστροφή εκεί; 

-Αν και αποφεύγω να κάνω μακροχρόνια σχέδια, ξέρω ότι θα ‘ρθει η στιγμή που η ανάγκη μου να πάω ξανά στην Αφρική θα είναι επιτακτική. Είναι αυτές οι αγκαλιές των παιδιών, τα λαμπερά μάτια, η χαρά του παιχνιδιού... πλέον οι συναισθηματικοί δεσμοί είναι πολύ ισχυροί για να μπορώ να τους αγνοήσω. • Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 10 χρόνια; - Μάλλον διοχετεύω όλη μου τη φαντασία για να δημιουργήσω τους χαρακτήρες των βιβλίων μου και αδυνατώ να με φανταστώ σε 10 χρόνια. Εξάλλου είπαμε ότι ζούμε το παρόν. Όσο για το μέλλον αν είναι να ’ρθει, θε να ’ρθει, αλλιώς... θα το φέρουμε εμείς.

http://www.eleftheria.gr/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/item/145954-%C2%AB%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CE%AC%CE%B3%CE%B5%CF%84%CE%AD-%CE%BC%CE%B5%C2%BB%E2%80%A6.html

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΤΟΥ 26ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

«Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με»…

Δημοσίευση: 05 Ιαν 2017 10:40

Εκπαίδευση

• Δήμος Λάρισας

Η περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, κ. Ελένη Αναστασοπούλου, απαντώντας στην κριτική που της ασκεί και στη διαμαρτυρία του προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 26ου Δημοτικού Σχολείου Λάρισας κ. Χαχάμη, για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων, σε επιστολή της αναφέρει τα εξής:

«Κε Χαχάμη, με χαρά διαπιστώνω ότι το ενδιαφέρον σας συμπίπτει με αυτό της πολιτείας, την οποία εκ του ρόλου μου εκπροσωπώ, για τη φοίτηση των προσφύγων μαθητών και την παράλληλη απρόσκοπτη λειτουργία της φοίτησης των Ελλήνων μαθητών. Σας διαβεβαιώ ότι η πολιτεία προσπαθεί παρά τις δυσκολίες να εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες για όλους.

Στο πλαίσιο αυτό έγινε στο γραφείο μου, σε εξαιρετικό κλίμα, συνάντηση συνεργασίας και ενημέρωσης με τον διευθυντή Α’/βάμιας κύριο Σωτήρη Βούλγαρη καθ' ύλην αρμόδιο, τους Δ/ντες των σχολείων, τις υπεύθυνες συντονίστριες των ΔΥΕΠ και εκπροσώπους των συλλόγων γονέων των Δημοτικών Σχολείων, 30ού, 7ου, Τερψιθέας και Κοιλάδας.

Έλειπε ο εκπρόσωπος των γονέων του 26ου αν και προσκλήθηκε.

Στην πρόσκληση που σας έγινε, διά μέσου της Δ/νσης του σχολείου όπως και σε όλους τους αντίστοιχους εκπροσώπους, εσείς απαντήσατε αρνητικά μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Παρά ταύτα, επειδή η τακτική "είπε ο ένας είπε ο άλλος" δεν βοηθά παρά μόνο παραποιεί, η Δ/νση Α’/βάθμιας Εκ/σης και η υπηρεσία μας είναι στη διάθεσή σας να σας ενημερώσει και να απαντήσει, έστω και κατ' ιδίαν αφού αρνηθήκατε να παρευρεθείτε στην προγραμματισμένη συνάντηση, σε ό,τι σας απασχολεί.

Παρά όμως τις διαβεβαιώσεις σας και το ενδιαφέρον για τη φοίτηση των προσφύγων μαθητών, μάλλον δεν έχετε πειστεί αφού τους χαρακτηρίζεται "παράνομους" και συμπερασματικά ως παράνομοι δεν μπορούν να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε οποιοδήποτε παιδί και πολύ περισσότερο πρόσφυγα πολέμου ως "παράνομο".

Τέλος συμμεριζόμαστε την αγωνία των γονέων και της κοινωνίας απέναντι σε νέες και άγνωστες καταστάσεις, ωστόσο δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια κανενός άλλου παρά μόνο της πολιτείας, βάσει νόμων και διεθνών συμβάσεων να αποφασίζει για τέτοια καίρια ζητήματα.

Και μιας και αναφέρεστε στην "Πολιτεία" του Πλάτωνα προφανώς θα γνωρίζετε ότι στην Αρχαία Ελλάδα σε περίπτωση ξένων, με τη μεσολάβηση της πολιτείας, η φιλοξενία αναθέτονταν σε ορισμένους πολίτες οι οποίοι αντιπροσώπευαν την πόλη, οπότε δημιουργήθηκε ο θεσμός της δημόσιας φιλοξενίας.

Σε ό,τι δε αφορά στις δηλώσεις περί "άλλου τύπου καθεστώτα" τα αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.

Ας ευχηθούμε τη νέα χρονιά να μην υποχρεωθούν άλλοι συνάνθρωποί μας σε αναγκαστική προσφυγιά. Αν όμως υπάρξουν εμείς θα "φροντίζουμε για τη φιλοξενία" όπως μας νουθετεί ο Μένανδρος και μας υπενθυμίζουν οι ιερές γραφές," Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με".

*Η κ. Αναστασοπούλου στην επιστολή της παραθέτει και την εγκύκλιο ορισμού των σχολείων/ΔΥΕΠ 215440/ΓΔ4 ΦΕΚ τ. Β΄ 4137/22-12-2016, στην οποία αναφέρονται τα επιλεγέντα σχολεία στη Λάρισα για τη δημιουργία τμημάτων εκπαίδευσης προσφύγων, μεταξύ αυτών και το 26ο Δημοτικό Σχολείο Λάρισας.

http://www.eleftheria.gr/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/item/139874-%C2%AB%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B1%E2%80%A6%C2%BB.html

Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ «Ε» ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

«Η προστασία των προσφυγόπουλων είναι αδιαπραγμάτευτη αξία…»

* «Η υποδοχή και η φοίτηση των παιδιών-προσφύγων στα σχολεία υποδοχής, δεν τελούν υπό την διακριτική ευχέρεια κανενός», δηλώνει η περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης

Δημοσίευση: 27 Νοε 2016 14:05

Εκπαίδευση

Η περιφερειακή διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας, κ. Ελένη Αναστασοπούλου

Η κοινωνία μας καλείται να διαχειριστεί την αθρόα είσοδο και –τελικά- εγκατάσταση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων στη χώρα μας, που διαμορφώνει μια νέα πραγματικότητα στην καθημερινότητά της.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση διχάστηκε, με φωνές ξενοφοβίας από τη μία και φωνές στήριξης από την άλλη, για τους ανθρώπους που ζητούν …χώρο στη ζωή μας και μια νέα πατρίδα.

Τα προσφυγόπουλα, η πλέον ευάλωτη ομάδα ατόμων, αντιμετωπίζουν επίσης μια νέα πραγματικότητα αναζητώντας μια νέα αρχή και το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση.

Η λαρισινή κοινωνία θα κληθεί σύντομα να δεχθεί τα προσφυγόπουλα στα σχολεία με τα παιδιά της. Εκεί θα δοκιμαστεί η παιδεία της, τα ταμπού που τυχόν υπάρχουν και πιθανόν να βγουν στην επιφάνεια προβληματισμοί, φόβοι, όπως έχουν εμφανιστεί είτε σε μεγάλο είτε σε μικρό βαθμό, από γονείς άλλων κοινωνιών, που βρέθηκαν σε αυτή τη θέση.

Η γνώση βέβαια για το νέο που θα έρθει, είναι πάντα ο καλύτερος σύμμαχος της αλλαγής. Γονείς και εκπαιδευτικοί θα είναι καλό να γνωρίζουν και πιθανόν έτσι ,να δεχθούν ομαλά, τη νέα πραγματικότητα, αν ξέρουν ότι όλα όσα έχουν προγραμματιστεί, στηρίζονται και στη βάση να μην διαταραχθεί η ομαλή σχολική ζωή των παιδιών τους.

Όμως τι ακριβώς προγραμματίστηκε; Ποια σχολεία θα υποδεχθούν τα προσφυγόπουλα; Τι ανάγκες τους θα καλυφθούν; Πώς θα γίνει η ένταξή τους σε μια σχολική κοινότητα; Είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι οι εκπαιδευτικοί να δημιουργήσουν γέφυρες σύνθεσής τους με τα ελληνόπουλα;

Η διευθύντρια της Διεύθυνσης Περιφερειακής Εκπαίδευσης Θεσσαλίας (Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας) , κ. Ελένη Αναστασοπούλου, μίλησε στην «Ε», για όλα αυτά και απαντά:

*Κυρία Αναστασοπούλου, γονείς σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αντέδρασαν διαμαρτυρόμενοι για την εισαγωγή προσφυγόπουλων μαθητών στα σχολεία και δημιουργήθηκαν προβλήματα στην ομαλή ένταξή τους. Τι μαρτυρά αυτή η άρνηση;

-«Αντιλαμβάνομαι την ανησυχία των γονέων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συμμερίζομαι τις ακραίες αντιδράσεις. Να επισημάνω ότι είναι επιθυμητή η δημιουργική συνεργασία με στόχο την ανταλλαγή απόψεων για τη βελτίωση των συνθηκών φοίτησης, όπου χρειάζεται.

Σε αντίθεση βεβαίως με ακραίες τοποθετήσεις και αρνητικές στάσεις, απέναντι σε νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και κυρίως στα δικαιώματα των παιδιών τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα.

Εξάλλου ο ν. 3386/2005, αρ. 72 για την πρόσβαση των ανήλικων υπηκόων τρίτων χωρών στην εκπαίδευση αναφέρει ότι «Ανήλικοι υπήκοοι τρίτων χωρών, που διαμένουν στην Ελληνική Επικράτεια, υπάγονται στην υποχρεωτική σχολική φοίτηση, όπως και οι ημεδαποί».

Ως εκ τούτου η υποδοχή και η φοίτηση των παιδιών-προσφύγων στα σχολεία υποδοχής, δεν τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια κανενός».

* Ποια είναι η ευθύνη και ο ρόλος των εκπαιδευτικών, μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις; Είναι ενιαίος –τουλάχιστον από παιδαγωγικής άποψης- ο τρόπος αντιμετώπισης των προσφυγόπουλων από τους εκπαιδευτικούς ή υπόκειται κι αυτός στις κοινωνικοπολιτικές απόψεις του κάθε δασκάλου;

-«Για τους εκπαιδευτικούς συνιστά υπηρεσιακή υποχρέωση και οφείλουν να προφυλάξουν όλα τα παιδιά, πρόσφυγες και μη, από εκδηλώσεις με ρατσιστικές ή ξενοφοβικές προεκτάσεις.

Στο σχολείο, όπως και σε όλη την κοινωνία, η συνύπαρξη κι ο διάλογος των πολιτισμών ανοίγει ένα δίαυλο επικοινωνίας, κατανόησης και αλληλεγγύης για όλους.

Επιτρέψτε μου να αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα μιας ιστορίας…

«Έφυγαν νύχτα. Περπάτησαν για πολλές μέρες, πέρασαν μεγάλες ταλαιπωρίες κι εγκαταστάθηκαν σε ξένη γη. Το μικρό παιδί και οι γονείς του εξαναγκάζονται να φύγουν, για να γλιτώσουν από την απειλή του θανάτου. Καταδιωγμένοι, κουρασμένοι, πεινασμένοι, τρομαγμένοι… Μάτια τρομαγμένα, ανήσυχα, ψυχές κουρασμένες και φοβισμένες. Ζητούν ένα στοργικό βλέμμα, ένα φιλικό χέρι, λίγο ζεστό φαγητό, έναν καλό λόγο».

Δεν είναι η ιστορία κάποιου από τα παιδιά-πρόσφυγες, είναι το μάθημα «Ο Ιησούς διωκόμενος, καταφεύγει στην Αίγυπτο» από το βιβλίο Θρησκευτικών της Δ΄ Δημοτικού, το οποίο και καταλήγει με τον λόγο του Χριστού: «Ξένος ήμουν και με φροντίσατε… Αν κάνατε κάποιο καλό σ’ έναν από τους ταπεινούς αδελφούς μου, είναι σαν να το κάνατε σ’ εμένα…».

Η προσφυγιά δεν είναι φαινόμενο των καιρών. Η παγκόσμια ιστορία είναι διάσπαρτη από μετακινήσεις κάθε τύπου: προσφυγιά, μετανάστευση, ανταλλαγές πληθυσμών με κοινό βίωμα το «ξένος σε ξένο τόπο». Το έζησαν οι παππούδες μας ως πρόσφυγες, το ζούμε τώρα εμείς και τα παιδιά μας ως μετανάστες, εργατικού ή επιστημονικού τύπου.

Ίσως αυτή η προσφυγιά που βιώνουμε σήμερα και καλούμαστε να διαχειριστούμε με τη χώρα μας να βρίσκεται στο αποκορύφωμα της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, να είναι η χειρότερη προσφυγική κρίση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία εξωθεί εκατομμύρια συνανθρώπους σε αναγκαστική μετακίνηση.

Από τη Διεθνή Σύμβαση της Γενεύης του 1951, για το καθεστώς των προσφύγων προκύπτει ότι η διεθνής κοινότητα αναλαμβάνει την προστασία των ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους αφού οι χώρες τους τελούν σε συγκρούσεις ή εμφύλιες διαμάχες. Από τα παραπάνω συνάγεται η υποχρέωση και της δικής μας χώρας απέναντι στους πρόσφυγες.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που προέρχονται από σπαρασσόμενες χώρες, όπως η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, υπάρχουν πολλά παιδιά, πολλά εξ αυτών ασυνόδευτα. Το χρέος απέναντι στα παιδιά –πρόσφυγες είναι διπλό καθώς απορρέει και από το άρθρο 2 της Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού, την οποία έχει επικυρώσει και η χώρα μας, και καθορίζει ότι κάθε παιδί έχει τα ίδια δικαιώματα, ανεξάρτητα από την ταυτότητα, από την εθνικότητα, τη γλώσσα του, τη θρησκεία, το φύλο, τις παραδόσεις του.

Επομένως δεν τίθεται καμία αμφισβήτηση ως προς τα δικαιώματα ούτε και ως προς τις υποχρεώσεις μας απέναντι στα παιδιά-πρόσφυγες.

Παιδιά που βίωσαν τη φτώχεια, την εξαθλίωση, την απελπισία, την απειλή του θανάτου, την πρόσκαιρη ή μόνιμη απώλεια της πατρίδας τους. Η πατρίδα εκτός από την υλική υπόσταση, η οποία ορίζεται από τα σύνορα και τα εδάφη, έχει και εννοιολογικό χαρακτήρα και προσδιορίζεται από την προσωπική εμπειρία του καθενός.

Αυτή την προσωπική εμπειρία, που έχει να κάνει με συναισθήματα, με μνήμες, με εμπειρίες, με χαρές και λύπες οι οποίες σημαδεύουν την παιδική ηλικία κυρίως, έχουμε χρέος, ως παιδαγωγοί και ως άνθρωποι να συμβάλλουμε ώστε να βιωθεί και να εγγραφεί στη μνήμη των παιδιών –προσφύγων ως μια θετική εμπειρία».

«ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ» ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

*Η λαρισινή κοινωνία, θα κληθεί σύντομα να «δοκιμαστεί» κι αυτή με τη φοίτηση προσφυγόπουλων στα σχολεία της, καθότι εγκαταστάθηκαν πριν λίγες μέρες οι πρώτοι (αραβόφωνοι) πρόσφυγες στο Κουτσόχερο. Ποιος προγραμματισμός έχει γίνει μέχρι σήμερα για να επιτευχθεί ομαλά, αυτός ο στόχος (περιλαμβάνει την προετοιμασία μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων της τοπικής κοινωνίας);

-«Η Λαρισινή κοινωνία όπως και η ευρύτερη ελληνική κοινωνία καλείται να δοκιμαστεί στο πεδίο της δημοκρατίας, που στηρίζει την ύπαρξη της στην προστασία των αδυνάτων και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εξάλλου οι μνήμες της προσφυγιάς διατηρούνται έντονες στον τόπο μας και είμαι βέβαιη ότι η έμπρακτη αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο και η προστασία των πλέον ευάλωτων μελών, όπως είναι τα παιδιά θεωρείται αδιαπραγμάτευτη αξία.

Ο προγραμματισμός και σχεδιασμός αφορά καταρχάς στην πρόσληψη του συντονιστή στις Δομές Υποδοχής για την Εκπαίδευση των προσφύγων και σε δεύτερη φάση την πρόσληψη των αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Η συντονίστρια του Κουτσόχερου κ. Μακρή σε συνεργασία με τις Διευθύνσεις Α/βάμιας και Β/βάμιας Εκπ/σης διερευνούν, μεριμνούν και οργανώνουν τις προϋποθέσεις για την ομαλή ένταξη των παιδιών-προσφύγων, όταν βέβαια ολοκληρωθεί η εγκατάστασή τους στο Κουτσόχερο.

Αναπτύσσονται συνεργασίες με όλους τους φορείς, Δήμο, Νοσοκομεία, εθελοντικές οργανώσεις και όποιον άλλο εμπλέκεται έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι συνθήκες υγιεινής και ασφαλούς διαβίωσης και να προληφθεί οποιαδήποτε δυσκολία».

* Επιλέχθηκαν τα σχολεία που θα φιλοξενήσουν τάξεις υποδοχής προσφυγόπουλων στη Λάρισα και αντίστοιχα οι εκπαιδευτικοί που θα διδάξουν;

-«Δεν επιλέχθηκαν ακόμη τα σχολεία, διότι δεν γνωρίζουμε ούτε τον ακριβή αριθμό των παιδιών, ούτε και τις ηλικίες τους έτσι ώστε να προγραμματίσουμε τον αριθμό των τμημάτων, των απαιτούμενων εκπαιδευτικών, των υποδομών και των υλικών που θα χρειαστούμε. Ωστόσο είμαστε σε ετοιμότητα και διερευνούμε κάθε πιθανή λύση.

Η συγκυρία, εξαιτίας της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης, είναι εξαιρετικά δύσκολη για τη χώρα μας, η οποία αγωνίζεται να αντεπεξέλθει τόσο στις διεθνείς όσο και στις εσωτερικές της υποχρεώσεις. Ας μην προσθέσουμε στην υπάρχουσα και μια ακόμη ανθρωπιστική κρίση με την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό από το δικαίωμα στη μόρφωση, το δικαίωμα στη ζωή, στο όνειρο και σε ένα καλύτερο αύριο των παιδιών με προσφυγική καταγωγή.

Ας δώσουμε στην έννοια της πατρίδας τη γεύση της αποδοχής, της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς και της αγάπης».

Συνέντευξη: Λένα Κισσάβου

http://www.eleftheria.gr/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7/item/138092-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD.html

ΤΟΝΙΖΕΙ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

"Το Πολυτεχνείο είναι παρόν και μέλλον"

Δημοσίευση: 16 Νοε 2016 15:46

φωτογραφία: Αλέξανδρος Ευθυμιόπουλος

Τη διαχρονική σύνδεση του νοήματος και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με το σήμερα, με νέες διεκδικήσεις και αγώνες σημειώνει με δήλωσή της η Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης, κ. Ελένη Αναστασοπούλου.

Αναλυτικά το μήνυμα
«…θα ’θελα ν’ αναφέρω κάποιους στίχους, ένα επίγραμμα• να το σκαλίσω νοερά, τουλάχιστο, στον τοίχο με τα κάγκελα. Όμως …έχω κυρίως στο νου μου αρχαία επιτύμβια επιγράμματα… που δεν αποδίδουν πια τις περιστάσεις. Μιλούν για τόξα και ακόντια, ενώ εδώ θέρισαν πολυβόλα.
Μάλλον κάτι άλλο πρέπει να σκεφτούμε…» προέτρεπε από το 1976 ο Γιώργος Ιωάννου.

Η προτροπή είναι διαχρονική καθώς το ζήτημα της σύνδεσης του νοήματος και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου με το σήμερα, με νέες διεκδικήσεις και αγώνες παραμένει ζητούμενο.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο ένα ιστορικό σημείο αναφοράς του παρελθόντος. Είναι παρόν και μέλλον. Αποτελεί την κύρια έκφραση της αντιφασιστικής πάλης του ελληνικού λαού η οποία δικαιώθηκε με την κατάρρευση της δικτατορίας και την σταδιακή παγίωση των δημοκρατικών κατακτήσεων. Πήρε μορφή από τις θυσίες και το παράπονο των αδικημένων, από το τραγούδι των εκτοπισμένων, βάφτηκε με χρώμα και ήχο από τις σιωπές των κρατητηρίων.
Έχει ταυτόχρονα και μια δεύτερη όψη, αυτή της εξέγερσης της ελληνικής νεολαίας, ενταγμένη σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα που ξεσήκωσε τον κόσμο, κυρίως τους νέους, για ανατροπή του ιμπεριαλιστικού και καπιταλιστικού συστήματος και των συνεπειών του. Έγινε σύνθημα στους τοίχους, πανό και κραυγή στις διαδηλώσεις, γροθιά στο κατεστημένο.
Η δεύτερη αυτή όψη παραμένει αδικαίωτη όσο εκείνα τα αιτήματα θα μεταβάλλονται σε προσχήματα, θα γίνονται λόγια μεγάλα σε γιορτές, όσο θα εξαργυρώνονται στο όνομα της εξουσίας, ενώ οι νέοι θα ασφυκτιούν σε έναν κόσμο ανεργίας, ανισοτήτων, ισοπέδωσης, παθητικής στάσης για όσα συμβαίνουν γύρω τους και προσμονής της λύσης από κάθε λογής σωτήρες.
Ένα από τα συνθήματα του Μάη του ’68 ήταν “Α¬νοίξ¬τε τα μά-τια και σπά¬στε την τη¬λε¬ό¬ρα¬ση” γιατί η τηλεόραση ήταν η έκφραση του κατεστημένου που είχε τη δύναμη να αποκοιμίζει συνειδήσεις και να καθηλώνει τον πολίτη στον καναπέ έτσι ώστε να αποφασίζουν άλλοι γι αυτόν.
Ανοίξτε τα μάτια και ενώστε τα χέρια, το μήνυμα της ενωτικής φοιτητικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, γιατί οι αλλαγές δεν είναι ζήτημα ενός, αλλά ζήτημα συλλογικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία, που ξεπερνά το ατομικό βόλεμα και τον προσωπικό μικρόκοσμο και μετατρέπει την αντίσταση σε μια μοναδική εμπειρία συμμετοχής, ανατροπής, προόδου.
Το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» παραμένει επίκαιρο και στις σημερινές συνθήκες, καθώς εκφράζει την προάσπιση, την περιφρούρηση και την πίστη στις αξίες της Ελευθερίας, των ατομικών δικαιωμάτων στη ζωή, την εργασία, την παιδεία.
Παραμένει επίκαιρο, γιατί θυμίζει ότι οι φοιτητές ένωσαν τους φόβους τους ενάντια στον φόβο του απροκάλυπτου φασισμού των τανκς και υπερασπίστηκαν τη Δημοκρατία, μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι και την καρδιά γεμάτη όνειρα.
Αυτή τη Δημοκρατία, οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε καθημερινά ενάντια στον καλυμμένο φασισμό του ρατσισμού, της μη αποδοχής του διαφορετικού, της ξενοφοβίας, του εθνικισμού και της βίας για ν’ανθίζουν γαρύφαλλα κι ας είναι Νοέμβρης.

"Ενας θαυμάσιος αφηγηματικός καμβάς" Κριτική στην εφ. Ελευθερία τςη Λάρισας

ΔΥΣΣΑΚΟΣ:κριτική στην εφ. Ελευθερία, από τον Τάσο Μάτο, Φιλόλογο MhD

Στο νέο της βιβλίο με τίτλο «Δυσσάκος» η Ελένη Αναστασοπούλου δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο μυθιστορηματικό / αφηγηματικό σύμπαν, το οποίο δομείται κάθετα και οριζόντια από ποικίλους άξονες.

Ο άξονας πάνω στον οποίο πλέκεται ο αφηγηματικός καμβάς είναι εκείνος της διαδοχής στον χρονικό ορίζοντα τριών γενεών. Οι χαρακτήρες και τα γεγονότα που συμπλέκονται με την πρώτη γενιά «προοικονομούν» και προσδιορίζουν τη μοίρα, τις επιλογές και την πορεία των ηρώων των επόμενων γενεών, ενώ η εξιστόρηση στην ουσία επικεντρώνεται αποφασιστικά στην ιστορία της τρίτης της πλέον σύγχρονης προς τον αναγνώστη γενιάς.

Εξίσου σημαντικός είναι και ο άξονας των εμποδίων τα οποία στήνονται,σχεδόν ανυπέρβλητα, απέναντι στους ήρωες και δεν τους επιτρέπουν να συναντηθούν και να ευτυχήσουν. Δύο είναι οι κατηγορίες των εμποδίων αυτών: τα πρώτα είναι εκείνα που «σχετίζονται με τον εσώτερο ανθρώπινο ψυχισμό και τα σκοτεινά βάθη του», ενώ τα δεύτερα έχουν να κάνουν με τα «κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια στα οποία οι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι». Και τα δύο αυτά είδη εμποδίων πνίγουν την ύπαρξη αλλά οι ήρωες – πραγματικοί μαχητές της ζωής σε όλα τα επίπεδα – καθείς με τον τρόπο και τα όπλα του – μάχονται, πέφτουν, αλλά πάντα σηκώνονται· με μια κουβέντα ο Δυσσάκος και τα υπόλοιπα πρόσωπα του έργου αποτελούν αφηγηματικά αρχέτυπα ηρώων που αγαπούν με πάθος τη ζωή και προσπαθούν να βιώσουν την αλήθεια της, όποιο κι αν είναι το τίμημα.

Ο χρονικός ορίζοντας εκτείνεται από την δεκαετία του 1960 και φτάνει μέχρι το σήμερα. Με την αρχή της ανάγνωσηςσυναντιόμαστε με τους ανθρώπους δύο οικογενειών: της Μαρίας και του Δυσσάκου. Οι άνθρωποι της πρώτης πολεμούν για να αντιμετωπίσουν νοσηρούς ανθρώπινους ψυχισμούς: ένας θετός «πατέρας» / «προστάτης», μια στυγνή εξουσιαστική φιγούρα - που προκαλεί μόνο πόνο σε αυτές, κακοποιώντας τες σωματικά και ψυχικά. Ο φασισμός που γεύεται η Φωτούλα και η κόρη της η Μαρία (βασική ηρωίδα του έργου) δεν παραπέμπει στην σφαίρα της πολιτικής με την στενή έννοια του όρου. Η ζωή τους είναι μαρτυρική και ο αγώνας τους για απελευθέρωση και χειραφέτηση είναι άνισος, αλλά δεν παύουν να αγωνίζονται. Οι άνθρωποι της δεύτερης οικογένειας έχουν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της πολιτικής τους ιδεολογίας και δράσης: είναι αριστεροί στην σκληρή δεκαετία του ’60. Το μικρό χωριό δεν έχει μόνο καλούς ανθρώπους όπως ο δάσκαλος και ο παπάς. Έχει και τον χαφιέ του, που είναι έτοιμος να κατασπαράξει όσους δεν εμφορούνται από τα «εθνικώς κατάλληλα» φρονήματα. Έτσι ο Οδυσσέας, φεύγει στα καράβια για να αποφύγει συλλήψεις και εξορίες και γίνεται ένας «πατέρας από χαρτί», καθώς οι δικοί του παίρνουν αραιά και που κάποιες επιστολές του. Ο μικρός Δυσσάκος και η μητέρα του βιώνουν με οδύνη την απουσία του.

Τα δύο παιδιά των οικογενειών η Μαρία και ο Δυσσάκος,στην πρώιμη ερωτική τους φιλία,γεύονται το καθένα τους δύο αυτούς φασισμούς, οι οποίοι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται πως παραπέμπουν στο ίδιο πράγμα: είτε είναι πολιτική είτε ψυχολογική, η επιβολή και η εξουσία επιζητούν να ρυθμίσουν και να ελέγξουν κάθε πτυχή της ζωής των ανθρώπινων υποκειμένων. Τα θύματα Μαρία και Δυσσάκος, προσπαθώντας να δραπετεύσουν από την επιβολή που βασανίζει τον καθένα τους και να χειραφετηθούν, «χάνονται», ενεργούν σπασμωδικά και το πληρώνουν ακριβά. Μετά από ένα δραματικό κρεσέντο / κάθαρση, με το οποίο αποχωρούν βίαια από το προσκήνιο ένοχοι κι αθώοι της παλιάς τους ζωής, συναντιούνται ξανά και από την αργοπορημένη τους ένωση, γεννιέται ο καρπός του έρωτά τους, ο Φωκάς. Η καρποφόρα αυτή συνάντηση όμως δεν θα έχει ένα γλυκερό ευτυχισμένο τέλος: ο Δυσσάκος ακολουθώντας την οδυσσεϊκή του φύση, θα ζητήσει καταφύγιο στην φυγή και το ταξίδι, ενώ ο Φωκάς, ως Οιδίπους, θα ζητά επίμονα να βρει «ποιος είναι».

Πέρα από την εξόχως εμπνευσμένη αφηγηματική πρώτη ύλη, ο Δυσσάκος είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων για πολλούς λόγους. Κατ’ αρχάς η εξέλιξη της ιστορίας διαπλέκεται πολύ έντεχνα με τα ιστορικά γεγονότα των τελευταίων πενήντα χρόνων, τα οποία υπομνηματίζουν τις σκέψεις και τα λόγια των ηρώων. Με αυτό τον τρόπο οι λογοτεχνικοί ήρωες της Αναστασοπούλου αποκτούν σάρκα και οστά, ενώ η δράση τους παρουσιάζεται ολοζώντανη και εύλογη, καθώς τοποθετείται μέσα σε συμφραζόμενα τα οποία ενεργοποιούν εκείνες τις αναπαραστάσεις της πραγματικότητας, που καθοδήγησαν τις σκέψεις και τις ενέργειες της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία πενήντα χρόνια. Ο αναγνώστης βλέπει μπρος στα μάτια του δράσεις και συμπεριφορές, ενώ στο backgroundδιακρίνει την κυρίαρχη κουλτούρα της εποχής μας στην ολότητά της.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι ήρωες ζουν αλλεπάλληλες και ταυτόχρονες συγκρούσεις: από την μια η αγάπη, η αυθεντικότητα, η δίψα για ζωή με νόημα, η συνάντηση και ο έρωτας και από την άλλη η έλλειψη της αγάπης, η ψεύτικη ζωή, η καταπιεστική ανελευθερία, η αναχώρηση και οι χωρισμοί. Ας μην θεωρήσει κανείς ότι η δόμηση με βάση αυτούς τους αντιθετικούς άξονες κάνει την αφήγηση απλοϊκή και απλουστευτική. Στην ιστορία του Δυσσάκου δεν έχουμε τους καλούς από εδώ και τους κακούς από εκεί: έχουμε την τυραννία της επιβολής και της εξουσίας, περιβεβλημένης είτε ψυχολογικό είτε κοινωνικό μανδύα, η οποία διαποτίζει και διαπερνά με φανερό – κυρίως όμως με αδιόρατο τρόπο – τηνπεριπέτεια που ονομάζεται ανθρώπινη ζωή. Και οι ήρωες αντιμάχονται αυτόν ακριβώς τον ολοκληρωτισμό και την επιβολή.

Πώς κεντιέται όμως όλος αυτός ο αφηγηματικός καμβάς; Πώς καταφέρνει ο «Δυσσάκος» να δημιουργεί στον αναγνώστη μια διάθεση νοσταλγική και τρυφερή παρόλο που τα γεγονότα που ιστορούνται συντρίβουν τους ήρωες; Κατ’ αρχάς είναι το πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ που διακρίνεται με σαφήνεια σε πολλά σημεία και δεν αφήνει την αφήγηση να μεταπέσει σε μελοδραματισμούς. Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει και αποτελεί δείγμα μεγάλης ευαισθησίας της δημιουργού του, είναι η χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Θα ‘λεγε κανείς πως ο Δυσσάκος είναι φιλοτεχνημένος με κινηματογραφική ματιά: σε κάθε σελίδα ξεπηδούν εικόνες του Ταρκόφσκι και σκηνές των Ταβιάνι. Σε μια σκηνή λοιπόν ο παππούς Δυσσέας για να περνά την ώρα του «χαράζει με το σουγιά μια βέργα σχηματίζοντας στη φλούδα τετράγωνα, ρόμβους και κυκλάκια». Εκείνη την στιγμή έρχεται το πρώτο γράμμα από τον χαμένο από χρόνια γιο του με άσχημα νέα. Ο παππούς δεν μιλά· «... χάραξε ένα κυκλάκι στη φλούδα και στο κέντρο του έπεσε το δάκρυ που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ...».

Το ίδιο ποιητικός και ο χρονότοπος της αφήγησης που παραπέμπει σε μαγική λογοτεχνία, γεγονός που επιτείνεται από τα εξωτικά τοπωνύμια: Γκραντίσκα, Πραμόρτσα, ΚιάτραΝτισικιάτα. Οι ήρωες Πρωτεϊκοί όσο και ρεαλιστικοί: ο αναγνώστης μένει με την γόνιμη απορία για το ποιος από τα τρία πρόσωπα που εμφανίζονται με το ίδιο όνομα είναι το πρωταγωνιστικό: ο παππούς Δυσσέας, ο γιος Οδυσσέας ή ο εγγονός Δυσσάκος;

Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας.

Ο "Δυσσάκος" κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, εφ. Ελευθερία, Λάρισα

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1031863873540531&set=pcb.1031863890207196&type=3&theater

«Το μυστικό της Ερασμίας και του Έραλντ»

* ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟΝ ΤΥΡΝΑΒΟ

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014, 09:55

ΤΥΡΝΑΒΟΣ (Γραφείο «Ε»)
Του Κώστα Τσόλα
Μετά από τα διηγήματα για ενήλικες «Σκοτωμένο Νερό» εκδόσεις Γαβριηλίδη, «Ανθολογία Σύντομου Διηγήματος» εκδόσεις Γραφομηχανή, «Οδός Δημιουργικής γραφής» εκδόσεις Οσελότος, ήρθε η σειρά του παραμυθιού για την Ελένη Αναστασοπούλου.
 Η πολυετής εμπειρία της στη σχολική τάξη, η θέση της ως Σχολικής Συμβούλου υπεύθυνης για την επιστημονική και παιδαγωγική καθοδήγηση των εκπαιδευτικών της Προσχολικής Αγωγής αλλά κυρίως η αγάπη και η γνώση του κόσμου του παιδιού, την οδήγησαν να γράψει, με περισσό αίσθημα ευθύνης, όπως αρμόζει στις παιδικές ψυχές, το παραμύθι της με τίτλο :
«Το μυστικό της Ερασμίας και του Έραλντ» εκδόσεις Διάπλους.
Ένα παραμύθι :
-τα χνάρια των λαϊκών παραμυθιών που «αρχίζουν από εκεί που πραγματικά βρίσκεται το ψυχολογικό και συναισθηματικό ε ί ν α ι του παιδιού» σύμφωνα με τον παιδαγωγό και ψυχαναλυτή, B. Betellhaim.
- για την εσωτερική θέληση που μας δίνει τη δύναμη να μεταμορφωθούμε. Να ξεπεράσουμε εμπόδια, δυσκολίες και περιορισμούς μέχρι να φτάσουμε στο στόχο μας.
-που κάνει τα παιδιά να πιστεύουν στον εαυτό τους,να θέτουν στόχους, να σκέφτονται κριτικά και ν΄ αντιδρούν στην αδικία.
-που δίνει την αφορμή σε μεγάλους και μικρούς για συζήτηση, προβληματισμό και προπάντων σκέψη και δράση.
Η Ερασμία κι ο Εραλντ, δυο παιδιά "διαφορετικά" με κοινά χαρακτηριστικά την τόλμη,τη θέληση και την αγάπη, κατακτούν τα θέλω τους, ξεπερνώντας τις δυσκολίες. Το αποτέλεσμα τους ανταμείβει.
Για όλα αυτά θα μιλήσουν η κ. Μένη Τσίγκρα, Σχολική Σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής με θέμα «Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές  είναι γιατί τ' ακούς γλυκύτερα».
 Ο κ. Σωτήρης Μπλάνας, Διευθυντής του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αμπελώνα «Το παραμύθι πάει στο σχολείο».
 Η συγγραφέας κ. Ελένη Αναστασοπούλου : «Το μυστικό είναι σαν το περιστέρι. Οταν φεύγει, ανοίγει τα φτερά».
Οι τρεις ομιλητές θ' αποκαλύψουν «το μυστικό», θ' απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις και θα δημιουργήσουν μια ευκαιρία για τους ενήλικες να επαναξιολογήσουν τη σχέση τους με τα παραμύθια.
Η παρουσίαση θα γίνει την Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου, στις 6.30 το απόγευμα στο Δημοτικό θέατρο Μαξίμ του Τυρνάβου.
Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Τυρνάβου και οι Εκδόσεις Διάπλους.
 http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=25&aid=83572#.VGdxo2eKfzo