http://www.ert.gr/larisaekdilosi-gia-tin-pagkosmia-imera-pedikou-vivliou-me-tin-eleni-anastasopoulou-sti-nikea/
Λάρισα: Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με την Ελένη Αναστασοπούλου
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 24 Απριλίου 2016
ERT- Εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου με την Ελένη Αναστασοπούλου
http://www.ert.gr/larisaekdilosi-gia-tin-pagkosmia-imera-pedikou-vivliou-me-tin-eleni-anastasopoulou-sti-nikea/
Παρασκευή 1 Απριλίου 2016
ΔΥΣΣΑΚΟΣ Ελευθερια
http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
-
See more at:
http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
-
See more at:
http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
-
See more at:
http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
-
See more at:
http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ο «Δυσσάκος» κέρδισε το αναγνωστικό κοινό
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
- See more at: http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
- See more at: http://www.eleftheria.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/item/104623-%CE%BF-%C2%AB%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CE%BA%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8C.html#sthash.nvrx1nd3.dpuf
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ο «Δυσσάκος» κέρδισε το αναγνωστικό κοινό
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ο «Δυσσάκος» κέρδισε το αναγνωστικό κοινό
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Ο «Δυσσάκος» κέρδισε το αναγνωστικό κοινό
Της Νατάσας Πολυγένη
Η Ελένη Αναστασοπούλου με τον «Δυσσάκο» κερδίζει επάξια μια θέση στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Εμπνευσμένη γραφή, ανατροπές και χιούμορ παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, κρατώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο από την αρχή έως το τέλος. Ο «Δυσσάκος» παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο θέατρο ΟΥΗΛ της Λάρισας, σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε το αναγνωστικό κοινό της πόλης που έσπευσε να την παρακολουθήσει.
Ο φιλόλογος PhD κ. Τάσος Μάτος τόνισε ότι το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο «Δυσσάκος» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο αφηγηματικό σύμπαν, ένα πέρασμα, ένα ταξίδι απο τη μια γενιά στην άλλη, στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα. Ακόμη ο κ. Μάτος αναφέρθηκε στο πηγαίο και αυθεντικό χιούμορ της συγγραφέως αλλά και στη χρήση της εικόνας ως εκφραστικού εργαλείου. Καταλήγοντας, σημείωσε «Ο Δυσσάκος είναι ένα αφήγημα με το οποίο ο αναγνώστης θα αισθανθεί απόλαυση, ενώ αυθόρμητα δεν θα μπορέσει να αποφύγει και το στοχασμό της ζωής των ηρώων του έργου αλλά και της δικής του ζωής. Είναι το αφήγημα των τελευταίων πενήντα χρόνων της ελληνικής κοινωνίας· στην εξιστόρηση αυτή ο καθένας μας θα διακρίνει με σαφήνεια τις υποθήκες που έχουν εγγραφεί και τις σφραγίδες που έχουν τεθεί στις ζωές όλων μας».
Η συγγραφέας Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου υπογράμμισε ότι ο «Δυσσάκος» ανήκει στην κατηγορία των βιβλίων που ο αναγνώστης δεν θέλει να το αφήσει από τα χέρια του και οι συγγραφείς θα ήθελαν να το έχουν γράψει εκείνοΙ.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου που κοσμείται από το γλυπτό του κορυφαίου πρόσφατα χαμένου, γλύπτη Γιώργου Λάππα , από τη σειρά έργων του κριτικής στους ‘’Αστούς του Καλέ’’του Ροντέν. Η ωραία πλοκή του, είπε, ταξιδεύει τον αναγνώστη στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού μας παρελθόντος , στις σκληρές συνθήκες ζωής του χωριού, όπου γυναίκες μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, αφανείς ηρωίδες. Όπου οι πατεράδες αναγκάζονται να μπαρκάρουν γιατί κάτι πάντα τους κυνηγάει. Άλλοτε το πολιτικό καθεστώς , άλλοτε η ένδεια άλλοτε κάποιοι άλλοι λόγοι. Ή όπου υπάρχουν πατεράδες μπορεί να είναι τύραννοι. Παιδιά που μεγαλώνουν με την χαρά της αφέλειας αλλά χωρίς το πατρικό πρότυπο, χωρίς χάδια ψάχνοντας πρότυπα αλλού σε κάποιον ίσως δάσκαλο ή δασκάλα , δασκάλα στην περίπτωση του Δυσσάκου.
Ιδιαίτερη αναφορά, έκανε η κ. Μαγρίζου στο εύρημα της συγγραφέως να εκθέτει τα γεγονότα μέσα από γράμματα. Κάθε χρόνο στα γενέθλια του, στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ο Δυσσάκος παίρνει κι ένα γράμμα από τον ναυτικό πατέρα του. Κι είναι αυτά τα γράμματα τόσο γλαφυρά, τόσο περιεκτικά , τόσο ουσιώδη και αποδίδονται με απίστευτη μαεστρία στη γλώσσα. «Η Ελένη Αναστασοπούλου πολυγραφότατη, αφού και τα παιδικά της εκδίδονται το ένα πίσω από το άλλο, με την ιδιαίτερη δική της ξεχωριστή γραφή διεκδικεί και κερδίζει επάξια μια θέση στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία» κατέληξε η κ. Μαγρίζου.
Εντυπωσιασμένος ο αρχιτέκτονας κ. Νίκος Σαμαράς, από τη μαεστρία της συγγραφέως στη διάπλαση της μυθολογίας των ηρώων του βιβλίου αναφέρθηκε εκτενώς στα πρόσωπα, στη πλοκή αλλά και στην ικανότητα της Ελένης Αναστασοπούλου να αποκαλύπτεται σταδιακά, να συντηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη, να κλιμακώνει συναισθήματα.
Ακόμη, ο ομιλητής πρόσθεσε μεταξύ άλλων «Ο «Δυσσάκος» της Ελένης Αναστασοπούλου γίνεται «ηθογραφία» με κάποια βιωματικά στοιχεία, καθώς περιγράφει ήθη και έθιμα του τόπου της, αναφέρεται σε συνηθισμένα ονόματα και υπαρκτά τοπωνύμια, θίγει γνωστά ζητήματα και καταστάσεις, που ενσωματώνονται αρμονικά στον αφηγηματικό κορμό και τον εμπλουτίζουν με χυμούς αληθινής ζωής. Εδώ η φαντασία αυτοπεριορίζεται από μια χαρακτηριστική σωφροσύνη, η πλοκή κι η εξέλιξη είναι μετρημένες, η μυθοπλαστική προσπάθεια διακρίνεται για ένα ιδιαίτερο ήθος, καθώς υποχωρεί οικειοθελώς, προκειμένου ν’ αφήσει χώρο στη ζωή, που ξεπερνάει άλλωστε και τον πιο ευφάνταστο συγγραφέα. Κι έτσι προβάλλουν, σε πρώτο πλάνο, ζητήματα πανανθρώπινα, κι άλλα ιδιαίτερα, τοπικά, όλα όμως γνώριμα, θαρρείς δικά σου, που σε οδηγούν αβίαστα στην ταύτιση και τη συμπάθεια: η γέννηση, ο θάνατος κι η ξενιτειά, οι πολιτικές έριδες κι ο εμφύλιος, η σχέση με τη φύση και το Θεό, η εργασία κι οι βιωτικές μέριμνες, η έγνοια για τα παιδιά και τους γέροντες, η αγάπη κι ο έρωτας». Χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε και ο αντιδήμαρχος πολιτισμού κ. Πάνος Σάπκας.
Στο τέλος της εκδήλωσης την οποία συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Γιώργος Τράντας, η συγγραφέας κ.Ελένη Αναστασοπούλου διάβασε αποσπάσματα από το «Δυσσάκο» συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό και υπέγραψε αντίτυπα του βιβλίου της. Μια κιθάρα και η φωνή, του Τάσου Βόγγολη, έκλεισε το χθεσινό λογοτεχνικό ταξίδι με μελοποιημένη Καββαδική ποίηση. Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του ΟΥΗΛ βρέθηκαν επίσης ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Σωτήρης Βούλγαρης, αντιδήμαρχοι, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι, η διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας κ. Χρύσα Βουλγαράκη, ο πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Νίκος Κοσμάνος, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες και εκπρόσωποι συλλόγων και φορέων της πόλης,
ΛΑΡΙΣΑ ΝΕΤ
http://www.larissanet.gr/2016/03/19/den-kano-oneira/
Η κα Ελένη Ανασταστοπούλου είναι Συγγραφέας, Διευθύντρια Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης
Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Είναι Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης. Ασχολείται με την γραφειοκρατία ενός θεσμού που εμπλέκεται κυρίαρχα στην καθημερινότητα της κοινωνικής μας δομής. Η επαφή μας ωστόσο δεν έγινε για θέματα εκπαίδευσης, αλλά εξαιτίας της συγγραφής ενός νέου βιβλίου. Η Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε στο κοινό τον «Δυσσάκο» της, καταθέτοντας ψυχή και βιώματα. Περί τίνος πρόκειται; Και τι ήταν αυτό που την ώθησε στο να γράψει; Ήθελα να δω τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που διαχειρίζεται την καθημερινότητα μιας πολυσύνθετης και δύσκολης διαδικασίας, ανοίγει την καρδιά του και βουτάει μέσα στα συναισθήματά του. Με αυτό ως κεντρικό άξονα της ζήτησα να μου μιλήσει για το βιβλίο της , προσπαθώντας παράλληλα να σας συστήσω μια πλευρά της που μάλλον δεν είναι γνωστή. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ξέρω όμως πως ότι ακολουθεί είναι γνήσιο, σε μια εποχή όπου σχεδόν όλα είναι φτιαχτά…
«Δυσσάκος», λοιπόν. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ποια ανάγκη σας ωθεί να αποτυπώσετε σκέψεις και βιώματα στο χαρτί; Ή με άλλα λόγια, γιατί γράφετε;
Αυτή είναι μια ερώτηση η οποία έχει απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Μπορεί κανείς ν’ απαριθμήσει δεκάδες λόγους για τους οποίους κάποιος γράφει ή μοιράζεται κάτι με τους άλλους. Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από τα «Γράμματα σ” ένα νέο ποιητή» του Rainer Maria Rilke σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη το οποίο με αντιπροσωπεύει και θαρρώ ότι συμπυκνώνει την ουσία κάθε απάντησης: «Ρωτάτε αν είναι καλοί οι στίχοι σας… Τους συγκρίνετε μ” άλλα ποιήματα, αναστατωνόσαστε όταν κάποιοι αρχισυντάκτες σας γυρνάνε πίσω τα ποιητικά σας δοκίμια. Από δω και μπρος ( μια και μου επιτρέψατε να σας δίνω συμβουλές ) σας παρακαλώ να τ” απαρνηθείτε όλ” αυτά… Κανένας δεν μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ” τις πιο βαθιές γωνιές της καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ’ απ’ όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα της νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλό Πρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ” αυτή την ανάγκη».
Και γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο; Πως προέκυψε;
Ο Δυσσάκος προέκυψε ως οδηγός σε μια προσπάθεια ανασκόπησης στο χωροχρόνο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Μια ανασκόπηση η οποία μετατράπηκε σε περιπλάνηση που περιείχε τόσο την περιήγηση όσο και την αποκάλυψη της πλάνης των γεγονότων μέσα από τα οποία επήλθε ο μετασχηματισμός της κοινωνίας, η μετάλλαξη ανθρώπων και εννοιών. Με λίγα λόγια προέκυψε ως βοηθός στη λύση του ερωτήματος: «πώς φτάσαμε ως εδώ;».
Περί τίνος πρόκειται; Η αναδρομή στην τελευταία πεντηκονταετία της χώρας είναι υποχρεωτική για να εξηγήσουμε τα όσα μας συμβαίνουν σήμερα; Διάβαζα πρόσφατα πως αυτή η εμμονή με το ιστορικό παρελθόν της χώρας, της στερεί τη δυνατότητα να δει το μέλλον ελεύθερα…
Πρόκειται για τρεις γενιές και το πέρασμα από τη μια γενιά στην άλλη. παρακολουθούμε τη ζωή στην επαρχία με τυπικό ήρωα ένα Οδυσσέα ή Δυσσάκο. Στην πραγματικότητα όμως βλέπουμε μια τυπική διαστρωμάτωση της εποχής και τις αντίστοιχες κατατάξεις του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς ότι συμβαίνει σήμερα δεν συμβαίνει τυχαία. Έχει ένα παρελθόν και μια συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά δεν γράφω ιστορία κι ούτε έχω σαν στόχο ν’ αποδείξω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ενίοτε ως τραγωδία. Επινόησα μια μυθοπλασία δια μέσου της οποίας καταγράφω τα πολιτικά πάθη, τη ζωή της γυναίκας, των παιδιών, έθιμα και ήθη που εξυπηρετούν μια αλληγορία προκειμένου ν’ αποτυπώσω τις κοινωνικές εξελίξεις και να σχολιάσω με τον δικό μου τρόπο τη μετατροπή μιας χώρας, απότομα, από αγροτοκτηνοτροφική σε αστική.
Μιλήστε μου λίγο για τους ήρωές σας και πως αυτοί ταυτίζονται με τα δικά σας βιώματα;
Πεποίθησή μου είναι ότι κάθε άνθρωπος, σπουδαίος ή άσημος, γνωστός ή άγνωστος έχει το προσωπικό του αφήγημα εξίσου σημαντικό με οποιοδήποτε άλλο γι αυτό και δημιούργησα τους ήρωές μου, καθημερινούς και ανθρώπινους μεν, με όλη την τραγικότητα της καθημερινότητας δε. Οδυσσείς και Πηνελόπες, Μήδειες, Ήφαιστοι κι Ελπήνορες των καιρών μας ο καθένας στο δικό του ταξίδι και όλοι μαζί δεμένοι σε μια κοινή πορεία, συνδιαμορφώνουν το ταξίδι τόσο ο καθένας ξεχωριστά όσο και σαν σύνολο. Οι ζωές τους, άλλοτε παράλληλες κι άλλοτε τεμνόμενες κατασκευάζουν τον μυθιστορηματικό καμβά πάνω στον οποία αποτυπώνονται οι κοινωνικές εξελίξεις. Οι πεποιθήσεις και η στάση ζωής μας καθορίζονται εν πολλοίς από τα βιώματά μας. Επομένως οι ήρωές μου είναι ένα κράμα βιωματικών και μυθοπλαστικών στοιχείων.
Νομίζω πως ετοιμάζετε ή έχετε έτοιμο και ένα παιδικό βιβλίο;
Το νέο μου παιδικό βιβλίο, μια ιστορία μικρής φόρμας, με τίτλο «Ο Μπαμπαγιούμ και οι καραμέλες» από τις εκδόσεις Διάπλους, έκανε την πρώτη του παρουσίαση το προηγούμενο Σαββατο στον Ιανό στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που έζησα στα ταξίδια μου στην Τανζανία. Το όφειλα στα παιδιά της Αφρικής αλλά και σε όλα τα παιδιά που θα το πάρουν στα χέρια τους. Είναι μια γέφυρα γνωριμίας διαφορετικών κόσμων.
Να σας ρωτήσω, τι είναι πιο δύσκολο, να γράφεις για μεγάλα ή για μικρά παιδιά;
Θ’ αντικαταστήσω τη διάζευξη σε σύζευξη κι αυτό διότι πιστεύω ότι δεν υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι , αλλά μικροί και μεγάλοι, διαφορετικοί βεβαίως αλλά στον καθένα αξίζει ο ίδιος σεβασμός. Δεν θεωρώ ότι η γραφή είναι εύκολη διαδικασία. Θέλει δουλειά και προσπάθεια ανάλογη αυτής που καταβάλουμε για να δημιουργήσουμε ουσιαστικές σχέσεις στη ζωή μας. Εξάλλου, η επικοινωνία δια της γραφής είναι μια σχέση που χτίζεται.
Ποιο το «μότο» της ζωής σας;
Carpe momentum.
Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;
Το μέλλον αποτελεί ένα πεδίο μάχης, μια αρένα γι αυτό in arena consilium capit. Αν και διαθέτω το κατ’ εξοχήν συστατικό των ονείρων, τη φαντασία σε ότι αφορά τη ζωή μου δεν κάνω όνειρα. Αντίθετα τελώ εν εγρηγόρσει έτσι ώστε να μπορώ ν’ αντιμετωπίσω ότι αυτή μπορεί να φέρει. Το μόνο όνειρο που τολμώ να κάνω, όνειρο με την έννοια της ελπίδας, κι αυτό διότι πιστεύω και αγωνίζομαι γι αυτόν τον σκοπό είναι: το σχολείο να γίνει το χώρος όπου οι δημοκρατικές αξίες, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός του άλλου, η γνώση και η κριτική σκέψη- με φορέα τον εκπαιδευτικό ο οποίος καλείται να στηρίξει αυτό το στόχο- θα γίνουν τα εφόδια των μαθητών ώστε να δημιουργήσουν ένα μέλλον καλύτερο για όλη την κοινωνία απέναντι σε ακραίες απόψεις ή πατερναλιστικές αντιλήψεις που θέλουν ετερόβουλα όντα και πολίτες χωρίς άποψη.
Η ΕΛΕΝΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΣ «ΣΥΣΤΗΝΕΤΑΙ» ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ
«Δεν κάνω όνειρα…»
Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Είναι Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης. Ασχολείται με την γραφειοκρατία ενός θεσμού που εμπλέκεται κυρίαρχα στην καθημερινότητα της κοινωνικής μας δομής. Η επαφή μας ωστόσο δεν έγινε για θέματα εκπαίδευσης, αλλά εξαιτίας της συγγραφής ενός νέου βιβλίου. Η Ελένη Αναστασοπούλου παρουσίασε στο κοινό τον «Δυσσάκο» της, καταθέτοντας ψυχή και βιώματα. Περί τίνος πρόκειται; Και τι ήταν αυτό που την ώθησε στο να γράψει; Ήθελα να δω τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που διαχειρίζεται την καθημερινότητα μιας πολυσύνθετης και δύσκολης διαδικασίας, ανοίγει την καρδιά του και βουτάει μέσα στα συναισθήματά του. Με αυτό ως κεντρικό άξονα της ζήτησα να μου μιλήσει για το βιβλίο της , προσπαθώντας παράλληλα να σας συστήσω μια πλευρά της που μάλλον δεν είναι γνωστή. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ξέρω όμως πως ότι ακολουθεί είναι γνήσιο, σε μια εποχή όπου σχεδόν όλα είναι φτιαχτά…
«Δυσσάκος», λοιπόν. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ποια ανάγκη σας ωθεί να αποτυπώσετε σκέψεις και βιώματα στο χαρτί; Ή με άλλα λόγια, γιατί γράφετε;
Αυτή είναι μια ερώτηση η οποία έχει απαντηθεί πολλάκις και ποικιλοτρόπως. Μπορεί κανείς ν’ απαριθμήσει δεκάδες λόγους για τους οποίους κάποιος γράφει ή μοιράζεται κάτι με τους άλλους. Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από τα «Γράμματα σ” ένα νέο ποιητή» του Rainer Maria Rilke σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη το οποίο με αντιπροσωπεύει και θαρρώ ότι συμπυκνώνει την ουσία κάθε απάντησης: «Ρωτάτε αν είναι καλοί οι στίχοι σας… Τους συγκρίνετε μ” άλλα ποιήματα, αναστατωνόσαστε όταν κάποιοι αρχισυντάκτες σας γυρνάνε πίσω τα ποιητικά σας δοκίμια. Από δω και μπρος ( μια και μου επιτρέψατε να σας δίνω συμβουλές ) σας παρακαλώ να τ” απαρνηθείτε όλ” αυτά… Κανένας δεν μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ” τις πιο βαθιές γωνιές της καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ’ απ’ όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα της νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλό Πρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ” αυτή την ανάγκη».
Και γιατί το συγκεκριμένο βιβλίο; Πως προέκυψε;Ο Δυσσάκος προέκυψε ως οδηγός σε μια προσπάθεια ανασκόπησης στο χωροχρόνο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Μια ανασκόπηση η οποία μετατράπηκε σε περιπλάνηση που περιείχε τόσο την περιήγηση όσο και την αποκάλυψη της πλάνης των γεγονότων μέσα από τα οποία επήλθε ο μετασχηματισμός της κοινωνίας, η μετάλλαξη ανθρώπων και εννοιών. Με λίγα λόγια προέκυψε ως βοηθός στη λύση του ερωτήματος: «πώς φτάσαμε ως εδώ;».
Περί τίνος πρόκειται; Η αναδρομή στην τελευταία πεντηκονταετία της χώρας είναι υποχρεωτική για να εξηγήσουμε τα όσα μας συμβαίνουν σήμερα; Διάβαζα πρόσφατα πως αυτή η εμμονή με το ιστορικό παρελθόν της χώρας, της στερεί τη δυνατότητα να δει το μέλλον ελεύθερα…
Πρόκειται για τρεις γενιές και το πέρασμα από τη μια γενιά στην άλλη. παρακολουθούμε τη ζωή στην επαρχία με τυπικό ήρωα ένα Οδυσσέα ή Δυσσάκο. Στην πραγματικότητα όμως βλέπουμε μια τυπική διαστρωμάτωση της εποχής και τις αντίστοιχες κατατάξεις του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς ότι συμβαίνει σήμερα δεν συμβαίνει τυχαία. Έχει ένα παρελθόν και μια συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά δεν γράφω ιστορία κι ούτε έχω σαν στόχο ν’ αποδείξω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ενίοτε ως τραγωδία. Επινόησα μια μυθοπλασία δια μέσου της οποίας καταγράφω τα πολιτικά πάθη, τη ζωή της γυναίκας, των παιδιών, έθιμα και ήθη που εξυπηρετούν μια αλληγορία προκειμένου ν’ αποτυπώσω τις κοινωνικές εξελίξεις και να σχολιάσω με τον δικό μου τρόπο τη μετατροπή μιας χώρας, απότομα, από αγροτοκτηνοτροφική σε αστική.
Μιλήστε μου λίγο για τους ήρωές σας και πως αυτοί ταυτίζονται με τα δικά σας βιώματα;Πεποίθησή μου είναι ότι κάθε άνθρωπος, σπουδαίος ή άσημος, γνωστός ή άγνωστος έχει το προσωπικό του αφήγημα εξίσου σημαντικό με οποιοδήποτε άλλο γι αυτό και δημιούργησα τους ήρωές μου, καθημερινούς και ανθρώπινους μεν, με όλη την τραγικότητα της καθημερινότητας δε. Οδυσσείς και Πηνελόπες, Μήδειες, Ήφαιστοι κι Ελπήνορες των καιρών μας ο καθένας στο δικό του ταξίδι και όλοι μαζί δεμένοι σε μια κοινή πορεία, συνδιαμορφώνουν το ταξίδι τόσο ο καθένας ξεχωριστά όσο και σαν σύνολο. Οι ζωές τους, άλλοτε παράλληλες κι άλλοτε τεμνόμενες κατασκευάζουν τον μυθιστορηματικό καμβά πάνω στον οποία αποτυπώνονται οι κοινωνικές εξελίξεις. Οι πεποιθήσεις και η στάση ζωής μας καθορίζονται εν πολλοίς από τα βιώματά μας. Επομένως οι ήρωές μου είναι ένα κράμα βιωματικών και μυθοπλαστικών στοιχείων.
Νομίζω πως ετοιμάζετε ή έχετε έτοιμο και ένα παιδικό βιβλίο;
Το νέο μου παιδικό βιβλίο, μια ιστορία μικρής φόρμας, με τίτλο «Ο Μπαμπαγιούμ και οι καραμέλες» από τις εκδόσεις Διάπλους, έκανε την πρώτη του παρουσίαση το προηγούμενο Σαββατο στον Ιανό στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που έζησα στα ταξίδια μου στην Τανζανία. Το όφειλα στα παιδιά της Αφρικής αλλά και σε όλα τα παιδιά που θα το πάρουν στα χέρια τους. Είναι μια γέφυρα γνωριμίας διαφορετικών κόσμων.
Να σας ρωτήσω, τι είναι πιο δύσκολο, να γράφεις για μεγάλα ή για μικρά παιδιά;
Θ’ αντικαταστήσω τη διάζευξη σε σύζευξη κι αυτό διότι πιστεύω ότι δεν υπάρχουν μικροί ή μεγάλοι , αλλά μικροί και μεγάλοι, διαφορετικοί βεβαίως αλλά στον καθένα αξίζει ο ίδιος σεβασμός. Δεν θεωρώ ότι η γραφή είναι εύκολη διαδικασία. Θέλει δουλειά και προσπάθεια ανάλογη αυτής που καταβάλουμε για να δημιουργήσουμε ουσιαστικές σχέσεις στη ζωή μας. Εξάλλου, η επικοινωνία δια της γραφής είναι μια σχέση που χτίζεται.
Ποιο το «μότο» της ζωής σας;
Carpe momentum.
Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;
Το μέλλον αποτελεί ένα πεδίο μάχης, μια αρένα γι αυτό in arena consilium capit. Αν και διαθέτω το κατ’ εξοχήν συστατικό των ονείρων, τη φαντασία σε ότι αφορά τη ζωή μου δεν κάνω όνειρα. Αντίθετα τελώ εν εγρηγόρσει έτσι ώστε να μπορώ ν’ αντιμετωπίσω ότι αυτή μπορεί να φέρει. Το μόνο όνειρο που τολμώ να κάνω, όνειρο με την έννοια της ελπίδας, κι αυτό διότι πιστεύω και αγωνίζομαι γι αυτόν τον σκοπό είναι: το σχολείο να γίνει το χώρος όπου οι δημοκρατικές αξίες, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός του άλλου, η γνώση και η κριτική σκέψη- με φορέα τον εκπαιδευτικό ο οποίος καλείται να στηρίξει αυτό το στόχο- θα γίνουν τα εφόδια των μαθητών ώστε να δημιουργήσουν ένα μέλλον καλύτερο για όλη την κοινωνία απέναντι σε ακραίες απόψεις ή πατερναλιστικές αντιλήψεις που θέλουν ετερόβουλα όντα και πολίτες χωρίς άποψη.
Τρίτη 1 Μαρτίου 2016
ΣΕ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ... Απ’ τον Οδυσσέα στον Δυσσάκο…
ΣΕ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...
Απ’ τον Οδυσσέα στον Δυσσάκο…
http://www.larissanet.gr/2016/02/22/ap-ton-odyssea-ston-dyssako/
Το νέο μυθιστόρημα της Ελένης Αναστασοπούλου με τίτλο “Δυσσάκος” παρουσιάστηκε απόψε στην κατάμεστη αίθουσα του ΟΥΗΛ.
Για το βιβλίο μίλησαν ο Τάσος Μάτος, φιλόλογος MhD, η Μπέττυ-Βεατρίκη Μαγρίζου, συγγραφέας, ο Νίκος Χ. Σαμαράς, αρχιτέκτων και η συγγραφέας.
Ο «Δυσσάκος» είναι ένα μυθιστόρημα που προσφέρει μεγάλη ανάσα στον αναγνώστη, ανοίγει ορίζοντα μιας άλλης ζωής, κυρίως μέσα από την πλούσια και συγκινητική γλώσσα του αφηγητή και των ηρώων του.
Απ’ τον Οδυσσέα στον Δυσσάκο. Ένα πέρασμα από τη μια γενιά στην άλλη με τα όρια του προσωπικού βιώματος να διαχέονται στο συλλογικό. Η προσωπική μυθολογία των ηρώων συνυφαίνεται με το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα.
Την εκδήλωση συντόνισε ο Γιώργος Τράντας.
Συνδιοργανωτές της βραδιάς ήταν η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Επιστημών του Δήμου Λαρισαίων, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων ν. Λάρισας, ο Σύλλογος Ελλήνων Κοινωνιολόγων ν. Λάρισας, το βιβλιοπωλείο Γνώση και οι εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015
Κριτική για το Σκοτωμένο Νερό απο τον Δήμο Χλωπτσιούδη
Οι διηγηματογραφικοί νεωτερισμοί της Ελένης Αναστασοπούλου
απο τον Δήμο Χλωπτσιούδη στο
http://tovivlio.net/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C/
απο τον Δήμο Χλωπτσιούδη στο
http://tovivlio.net/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CF%81%CF%8C/
Το
διήγημα αν και ανήκει στο κλασσικότερα λογοτεχνικά είδη του
νεωτερισμού, είναι και εκείνο που δέχεται τους περισσότερους
καλλιτεχνικούς πειραματισμούς, εκείνο που χωρά καινοτομίες. Στο πέρασμα
των δεκαετιών έγινε ένα είδος σε συγγραφείς κι αναγνώστες, ακριβώς λόγω
των νεωτερισμών του. Οι συγγραφείς είναι πιο ελεύθεροι να εκφραστούν
φιλοσοφικά, να περιγράψουν κοινωνικά φαινόμενα και καταστάσεις, να
πειραματιστούν στο ύφος και τη γραφή μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο της
μικρής έκτασης. Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι διηγηματογράφοι που μειώνουν
όλο και περισσότερο την έκταση του διηγήματος δημιουργώντας το υποείδος
των μικροδιηγημάτων (flash story).
Μία τέτοια συλλογή είναι και το «σκοτωμένο νερό» της Ελένης Αναστασοπούλου
(Γαβριηλίδης, 2013). Η συλλογή μπολιάζει την σύγχρονη διηγηματογραφία
με καινοτόμες προσεγγίσεις. Ο υποβιβασμός του μύθου στο αναγκαίο
κυτταρικό του επίπεδο και η αντικατάστασή του από την ψυχογράφηση του
ήρωα, το απρόσμενο τέλος και η θεματική μετατόπιση του συγγραφικού
ενδιαφέροντος είναι τα χαρακτηριστικά του πρώτο μέρους της συλλογής.
Αξιοπρόσεκτο στοιχείο είναι το "απρόσμενο" και η "μετατόπιση του θέματος". Σε αντίθεση με τη διηγηματογραφική παράδοση, κατά την οποία το κεντρικό θέμα του έργου τίθεται πριν ακόμη τη μέση, η συγγραφέας εκπλήσσει τον αναγνώστη. Όσο προχωρά η αφήγηση, το συγγραφικό ζητούμενο αλλάζει, μετατοπίζεται. Σε πολύ λίγα διηγήματα της ενότητας ο αναγνώστης συλλαμβάνει το κεντρικό θέμα πριν το τέλος. Ωστόσο, η μετατόπιση αυτή γίνεται με τέτοια φυσικότητα που δεν προκαλεί. Με την αξιοποίηση της προοικονομίας και της συνειρμικής σύνδεσης, όλα εξελίσσονται ομαλά. Το χιούμορ και ο σαρκασμός είναι μερικά ακόμα χαρακτηριστικά του ύφους της που λειτουργούν ως κονίαμα.
Σημαντικό είναι επίσης ότι δίνεται έμφαση στο συναίσθημα κι όχι στο μύθο. Πολλές δημιουργίες δεν είναι καν διηγήματα (με τον αυστηρό ορισμό). Απουσιάζει εντελώς η πλοκή ή είναι υποτυπώδης. Αυτά τα αφηγήματα πλησιάζουν περισσότερο στα πεζογραφήματα του Γιώργου Ιωάννου. Είναι κρίσεις, αναμνήσεις συχνά ως ένα πεζογραφικό οδοιπορικό με συνειρμική σύνδεση. Ωστόσο, η ζωντάνια της γλώσσας και η ποιητική γραφή δένουν αρμονικά τα αφηγήματα αυτά μέσα στη συλλογή, ως μικρές παρεκβάσεις ανασκόπησης του κοινωνικού παρόντος και του βαθύτερου ψυχισμού των ανθρώπων.
Παράλληλα, καινοτόμα είναι η διάκριση παρόντος και παρελθόντος που ταυτίζονται με τις δύο ανεξάρτητες ενότητες. Το πρώτο -άτιτλο- μέρος είναι μία διαδρομή στο παρόν. Μικρές ιστορίες, σύντομες ανατρεπτικές ματιές της κοινωνίας. Συχνά χωρίς πλοκή, δίνεται έμφαση στην ψυχολογία του ήρωα. Στο δεύτερο μέρος (σκοτωμένο νερό) οι ιστορίες διαδραματίζονται στο παρελθόν. Η πλοκή υπάρχει, αλλά και πάλι τίθεται σε δεύτερο επίπεδο. Το παρελθόν ενός χωριού αναβιώνει μέσα από ατομικές ιστορίες μετανάστευσης, αγώνα για κοινωνική επιβίωση λόγω διαφορετικότητας, έρωτα, πολιτικών συγκρούσεων.
Παράλληλα, το εφεύρημα μιας ενότητας (της δεύτερης) συναποτελούμενης από αυτόνομα διηγήματα που εξελίσσονται σε κοινό χώρο με κοινά πρόσωπα και διασταυρούμενες -κοινές- καταστάσεις, αντικαθιστά την απουσία πλοκής και δίνει την ψευδαίσθηση μιας ενιαίας ιστορίας. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ευρηματικό τέχνασμα της συνύπαρξης σε μια συλλογή έργων ανεξάρτητων μεταξύ τους που όμως καλύπτουν κοινά βιώματα, πρόσωπα και τόπο. Αν και διατηρείται η διηγηματογραφική αυτονομία, εντούτοις όλα κινούνται στον ίδιο χώρο, με κοινά πρόσωπα σε ακτινωτή σύνδεση των ατομικών ιστοριών όπως ακριβώς οι κοινωνικές σχέσεις.
Η πλοκή -αν και περιορισμένη στη λογική της πληρότητας του διηγήματος- στο πλαίσιο της ενότητας είναι υπαρκτή και φωτίζει όλες τις πτυχές των κοινωνικών σχέσεων στο αφηγούμενο χωριό. Σύντομα διηγήματα, που θα μπορούσαν να ειδωθούν ως μικρά κεφάλαια μιας νουβέλας, δημιουργούν το ψηφιδωτό μιας μικρογραφίας της κοινωνίας στοιβαγμένης σε ένα τυπικό ελληνικό χωριό, αποσπασματικές ματιές της ζωής ενός χωριού. Η ταβέρνα, οι ενοχές και οι φυλακίσεις, ο ρατσισμός και η διαφορετικότητα, τα πολιτικά και τα ερωτικά πάθη, οι μικρές ιστορίες που στιγματίζουν τα άτομα και διαμορφώνουν τις κοινωνικές σχέσεις ενός χωριού.
Αξιοπρόσεκτο στοιχείο είναι το "απρόσμενο" και η "μετατόπιση του θέματος". Σε αντίθεση με τη διηγηματογραφική παράδοση, κατά την οποία το κεντρικό θέμα του έργου τίθεται πριν ακόμη τη μέση, η συγγραφέας εκπλήσσει τον αναγνώστη. Όσο προχωρά η αφήγηση, το συγγραφικό ζητούμενο αλλάζει, μετατοπίζεται. Σε πολύ λίγα διηγήματα της ενότητας ο αναγνώστης συλλαμβάνει το κεντρικό θέμα πριν το τέλος. Ωστόσο, η μετατόπιση αυτή γίνεται με τέτοια φυσικότητα που δεν προκαλεί. Με την αξιοποίηση της προοικονομίας και της συνειρμικής σύνδεσης, όλα εξελίσσονται ομαλά. Το χιούμορ και ο σαρκασμός είναι μερικά ακόμα χαρακτηριστικά του ύφους της που λειτουργούν ως κονίαμα.
Σημαντικό είναι επίσης ότι δίνεται έμφαση στο συναίσθημα κι όχι στο μύθο. Πολλές δημιουργίες δεν είναι καν διηγήματα (με τον αυστηρό ορισμό). Απουσιάζει εντελώς η πλοκή ή είναι υποτυπώδης. Αυτά τα αφηγήματα πλησιάζουν περισσότερο στα πεζογραφήματα του Γιώργου Ιωάννου. Είναι κρίσεις, αναμνήσεις συχνά ως ένα πεζογραφικό οδοιπορικό με συνειρμική σύνδεση. Ωστόσο, η ζωντάνια της γλώσσας και η ποιητική γραφή δένουν αρμονικά τα αφηγήματα αυτά μέσα στη συλλογή, ως μικρές παρεκβάσεις ανασκόπησης του κοινωνικού παρόντος και του βαθύτερου ψυχισμού των ανθρώπων.
Παράλληλα, καινοτόμα είναι η διάκριση παρόντος και παρελθόντος που ταυτίζονται με τις δύο ανεξάρτητες ενότητες. Το πρώτο -άτιτλο- μέρος είναι μία διαδρομή στο παρόν. Μικρές ιστορίες, σύντομες ανατρεπτικές ματιές της κοινωνίας. Συχνά χωρίς πλοκή, δίνεται έμφαση στην ψυχολογία του ήρωα. Στο δεύτερο μέρος (σκοτωμένο νερό) οι ιστορίες διαδραματίζονται στο παρελθόν. Η πλοκή υπάρχει, αλλά και πάλι τίθεται σε δεύτερο επίπεδο. Το παρελθόν ενός χωριού αναβιώνει μέσα από ατομικές ιστορίες μετανάστευσης, αγώνα για κοινωνική επιβίωση λόγω διαφορετικότητας, έρωτα, πολιτικών συγκρούσεων.
Παράλληλα, το εφεύρημα μιας ενότητας (της δεύτερης) συναποτελούμενης από αυτόνομα διηγήματα που εξελίσσονται σε κοινό χώρο με κοινά πρόσωπα και διασταυρούμενες -κοινές- καταστάσεις, αντικαθιστά την απουσία πλοκής και δίνει την ψευδαίσθηση μιας ενιαίας ιστορίας. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ευρηματικό τέχνασμα της συνύπαρξης σε μια συλλογή έργων ανεξάρτητων μεταξύ τους που όμως καλύπτουν κοινά βιώματα, πρόσωπα και τόπο. Αν και διατηρείται η διηγηματογραφική αυτονομία, εντούτοις όλα κινούνται στον ίδιο χώρο, με κοινά πρόσωπα σε ακτινωτή σύνδεση των ατομικών ιστοριών όπως ακριβώς οι κοινωνικές σχέσεις.
Η πλοκή -αν και περιορισμένη στη λογική της πληρότητας του διηγήματος- στο πλαίσιο της ενότητας είναι υπαρκτή και φωτίζει όλες τις πτυχές των κοινωνικών σχέσεων στο αφηγούμενο χωριό. Σύντομα διηγήματα, που θα μπορούσαν να ειδωθούν ως μικρά κεφάλαια μιας νουβέλας, δημιουργούν το ψηφιδωτό μιας μικρογραφίας της κοινωνίας στοιβαγμένης σε ένα τυπικό ελληνικό χωριό, αποσπασματικές ματιές της ζωής ενός χωριού. Η ταβέρνα, οι ενοχές και οι φυλακίσεις, ο ρατσισμός και η διαφορετικότητα, τα πολιτικά και τα ερωτικά πάθη, οι μικρές ιστορίες που στιγματίζουν τα άτομα και διαμορφώνουν τις κοινωνικές σχέσεις ενός χωριού.
Η
συγγραφέας μεταχειρίζεται με ευελιξία μια πλούσια ποικιλία συγγραφικής
γλώσσας. Σε ορισμένα διηγήματα κυριαρχεί η αφήγηση και η περιγραφή. Η
ποιητική διατύπωση είναι το κύριο στοιχείο της. Πειραματίζεται με όλες
τις αφηγηματικές τεχνικές (διάλογο, προοικονομία, διάθλαση αφηγηματικού
χρόνου, αναδρομές). Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση συνυπάρχει με τον παντογνώστη
παρατηρητή, αλλά είναι πάντα μονομερής, καθώς δίνεται από την οπτική
ενός προσώπου. Η μονοεστιακή αφήγηση σε συνδυασμό με το α΄ γραμματικό
πρόσωπο δημιουργεί την αίσθηση της εξομολόγησης, βυθίζοντας τη
μυθοπλασία σε ένα ψευδές ύφος απομνημονευμάτων. Ο μικροπερίοδος λόγος
ενισχύει την προφορικότητα της γλώσσας.
Κινεί
τον -υποτυπώδη αναγκαίο- μύθο με ταχύτητα και δημιουργεί ένα αίσθημα
οικειότητας στο ύφος του. Σε άλλα διηγήματα κυριαρχεί ο διάλογος, σα σε
θεατρικά αποσπάσματα, σα σε μικρά μονόπρακτα. Οι στιχομυθίες όχι μόνο
υποστηρίζουν το ύφος του "απρόσμενου" με τη διαλογική ζωντάνια, αλλά και
συμβάλλουν στην αρτιότερη έκφραση του συναισθήματος.
Από
τον τίτλο ακόμα η συλλογή ξαφνιάζει. Το τόσο ζωογόνο νερό, στον τίτλο
είναι σκοτωμένο. Μία ξύλινη πινακίδα στο εξώφυλλο όμως ξαφνιάζει, αφού
παραπέμπει σε πραγματικό τοπωνύμιο. Είναι ένας μικρός και ισχυρός
καταρράκτης στο Δίλοφο (πατρίδα της συγγραφέως). Η ίδια η συλλογή
σκιαγραφεί τις ζωές και τον ψυχισμό ανθρώπων που παρασέρνονται από τον
καταρράκτη της ζωής μέσα στη σύντομη διηγηματογραφική καταγραφή τους.
Ταυτόχρονα, όμως δηλώνεται και η χωρική ταυτότητα της συλλογής και της
έμπνευσης της Αναστασοπούλου.
Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014
Κριτική για το βιβλίο "Σκοτωμένο Νερό" στην Εφημεριδα "Αυγή" 12-1-14
Καθάρια και πόσιμα νερά. Εφημερίδα "Αυγή"
"Για να κλείσω, στο "Σκοτωμένο νερό" η γραφή πηγάζει σε πείσμα του τίτλου σαν καθάριο και πόσιμο νερό που αντλείται δίχως βιασύνες, εκβιασμούς και θορύβους από μία και μόνη ανάγκη – μιλάω για την ανάγκη της έκφρασης μιας συσσωρευμένης εμπειρίας και ενός συγκεντρωμένου υλικού ύστερα από την πολύχρονη ωρίμανσή τους. Ως πρώτο βιβλίο καταφέρνει, παρά τις όποιες αδυναμίες, να θέσει αρκετά ψηλά τον συγγραφικό πήχη και να σημαδέψει έναν ανοιχτό ορίζοντα αναγνωστικών προσδοκιών για ό,τι θα ακολουθήσει. Κι αυτό με τη σειρά του, ας το σημειώσω με έμφαση, συνομολογεί ερήμην της συγγραφέα μία δέσμευση με τον υποψιασμένο αναγνώστη."
*Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης είναι πεζογράφος
"Για να κλείσω, στο "Σκοτωμένο νερό" η γραφή πηγάζει σε πείσμα του τίτλου σαν καθάριο και πόσιμο νερό που αντλείται δίχως βιασύνες, εκβιασμούς και θορύβους από μία και μόνη ανάγκη – μιλάω για την ανάγκη της έκφρασης μιας συσσωρευμένης εμπειρίας και ενός συγκεντρωμένου υλικού ύστερα από την πολύχρονη ωρίμανσή τους. Ως πρώτο βιβλίο καταφέρνει, παρά τις όποιες αδυναμίες, να θέσει αρκετά ψηλά τον συγγραφικό πήχη και να σημαδέψει έναν ανοιχτό ορίζοντα αναγνωστικών προσδοκιών για ό,τι θα ακολουθήσει. Κι αυτό με τη σειρά του, ας το σημειώσω με έμφαση, συνομολογεί ερήμην της συγγραφέα μία δέσμευση με τον υποψιασμένο αναγνώστη."
*Ο Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης είναι πεζογράφος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)